ด้หยุดพักผ่อนอีก บางทีอาจเพราะการกระทำของเฟิ่งจิ่วทำให้คนของนายท่านลู่ปากอ้าตาค้างครั้งแล้วครั้งเล่า หรืออาจเพราะมองไม่ออกว่าเฟิ่งจิ่วเป็นคนอย่างไรกันแน่ ฉะนั้น แม้ในหมู่คนของนายท่านลู่เองก็มีคนหมายตาเสือขาวน้อยตัวนั้น แต่กลับไม่กล้ากำเริบเสิบสาน
เพราะอย่างไร พวกเขามีความคิดอยากได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่เห็นชัดว่านายท่านของพวกเขาเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้มาก หากคิดจะทำอะไรเด็กหนุ่มจริง บางที เฟิ่งจิ่วไม่ต้องลงมือ นายท่านของพวกเขาอาจเป็นคนจัดการพวกเขาก่อนก็ได้
ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ยามที่ท้องฟ้าใกล้มืด พวกเขาพักผ่อนอีกครั้ง เพราะอย่างไรกลางคืนก็เดินทางลำบาก
ส่วนเฟิ่งจิ่วกำลังเล่นกับลูกเสือในอ้อมแขนพลางป้อนน้ำให้มันดื่ม ใครจะรู้ เจ้าเสือน้อยกลับไม่ดื่มน้ำ เพียงดมๆ แล้วหันหน้าหนี จากนั้นก็นอนแบ็บอยู่ในอ้อมแขนเธออย่างไร้ชีวิตชีวา
“ไม่ดื่ม? ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย มา เลียน้ำกินสักหน่อยก็ยังดี!” เธอเทน้ำออกมาอีกหน่อย แต่เจ้าเสือน้อยก็ยังเบือนหน้าหนีโดยไม่เห็นแก่หน้าเธอแม้แต่น้อย
“หึๆๆ สหายน้อยเฟิ่งได้เสือขาวน้อยตัวนี้มา ตลอดการเดินทางนี้ก็คงต้องยุ่งหน่อยแล้ว” นายท่านลู่มองท่าทางของเฟิ่งจิ่วที่อุ้มเสือน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วป้อนน้ำ ก็อดหัวเราะเสียงกังวานไม่ได้
