สียงอ่อนโยนพลางตบหัวของมันเบาๆ
แม่เสือจนใจ ทำได้เพียงพลิกตัวเพื่อให้เธอดูแผล
เฟิ่งจิ่วรีบทำความสะอาดแผล จากนั้นก็โรยผงยาห้ามเลือดที่ไหลออกมา ก่อนจะกล่าวว่า “หันกลับไปเถิด! หงายท้องขึ้น”
พวกนายท่านลู่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลตะลึงตาค้าง เสือขาวตัวนั้นทั้งพลิกตัวทั้งหงายท้อง ส่วนเด็กหนุ่มก็ทั้งลูบคลำทั้งใส่ยา นั่นเขาคิดจะทำอะไรกัน?”
“สะ สหายน้อยเฟิ่ง นี่เจ้าคิดจะทำอะไร?” นายท่านลู่อดถามไม่ได้ เสียงพูดตะกุกตะกักโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว เขาอยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว ยังไม่เคยพบเห็นเรื่องราวประหลาดเช่นนี้มาก่อน
“เสือขาวตัวนี้จะคลอดลูกแล้ว แต่มันได้รับบาดเจ็บ พลังชีวิตกำลังถดถอยจึงไม่มีแรงที่จะคลอดเอง ฉะนั้นข้าจะผ่าท้องแม่เสือ แล้วเอาลูกเสือออกมา” เฟิ่งจิ่วตอบโดยไม่หันกลับไปมอง ก่อนจะสั่งว่า “ท่านลุงลู รบกวนก่อไฟให้ข้า เอาใกล้ๆ ข้าตรงนี้”
คนของตระกูลลู่ตะลึงตาค้าง เบิกตากว้างจ้องแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่กำลังหันหลังให้พวกเขา ขะ ขะ เขาจะผ่าท้องแม่เสือ เหมือนที่คนกลุ่มเมื่อกี้ทำงั้นหรือ?
แม้จะบอกว่าแม่เสือไม่มีแรงคลอดเอง แต่ทำอย่างนั้นก็โหดร้ายเกินไป! เขาจะทำได้ลงจริงหรือ?
ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไร เฟิ่งจิ่วหันกลับมา “ท่านลุงลู่?”
นายท่านลู่สบตากับนัยน์ตากระจ่างใสและสงบนิ่งคู่นั้น พลันได้สติกลับคืนมา และรีบรับคำ “อ้อ ได้” จากนั้นก็หันไปกำชับคนข้างๆ “เร็ว รีบไปก่อกองไฟข้างสหายน้อยเฟิ่ง”
คนอื่น
