เองก็ได้สติกลับคืนมาเช่นกัน รีบเก็บกิ่งไม้แล้วก่อไฟข้างๆ เฟิ่งจิ่ว พลางมองพวกผู้ฝึกตนที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นแต่ละคน ลังเลครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองผู้นำตระกูลของพวกเขา
“นายท่าน คนพวกนี้จัดการอย่างไรขอรับ?” หากปล่อยให้พวกเขาฟื้นขึ้นมา หรือปล่อยให้ฤทธิ์ยาหมด จะไม่ยุ่งยากหรือ?
นายท่านลู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง หันไปมองเฟิ่งจิ่ว “สหายน้อยเฟิ่ง คนพวกนี้เจ้าตั้งใจจะจัดการอย่างไร?”
………………………………….
ตอนที่ 1798 ไม่ละสายตา
เฟิ่งจิ่วไม่แม้แต่จะหันไปมอง ตอบว่า “คนพวกนี้ดูแล้วก็ไม่ใช่คนดีอะไร แน่นอนว่าต้องฆ่าเสียให้สิ้นเรื่อง” บางครั้งการทำอะไรก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย บางคนก็ปล่อยไปได้ บางคนกลับปล่อยไว้ไม่ได้
นายท่านลู่ได้ยินเช่นนั้นก็สายตาไหวระริก นึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะพูดว่าฆ่าเสียให้สิ้นเรื่องออกมาได้ง่ายๆ เพราะถึงอย่างไรเมื่อดูจากท่าทางของเขาก็ไม่น่าจะเคยประสบพบเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อน ท่าทางเหมือนคนที่อาศัยอยู่ในเขาลึกมานาน นิสัยใจคอซื่อตรงและจิตใจบริสุทธิ์…
ครั้นนึกถึงความซื่อตรงและจิตใจบริสุทธิ์ เขาก็ยกมือวางข้างมุมปาก พลางกระแอมไอเบาๆ
บางครั้งเขาก็มีเวลาที่มองคนผิดไปบ้างสินะ! เด็กหนุ่มคนนี้ซื่อตรงและจิตใจบริสุทธิ์เสียที่ไหน! คนซื่อตรงและจิตใจบริสุทธิ์ที่ไหนจะล้มผู้ฝึกตนพลังแข็งแกร่งสิบกว่าคนได้อย่างไร้เสียงเช่นนี้? คนซื่อตรงและจิตใจบริสุทธิ์ที่ไหนจะพูดเรื่องฆ่าแกงออกมาได้ง่ายๆ เช่นนี้?
เด็กหนุ่
