มคนนี้ ยิ่งรู้จัก ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนปริศนา เดิมนึกว่ามองเขาทะลุปรุโปร่งแล้ว นึกว่าเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่รู้จักโลกไม่มาก ใครเลยจะรู้ว่าเด็กหนุ่มกลับทำให้เขาต้องมองใหม่ และนำพาความตกตะลึงมาให้พวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
หลังจากปรับอารมณ์ เขาหันไปสั่งการคนข้างกาย “จัดการให้เรียบร้อย”
“ขอรับ!” ชายฉกรรจ์พวกนั้นทำเรื่องเหล่านี้จนชิน ยามลงมือจึงเด็ดขาดไม่ลังเล นอกจากสองคนที่คอยคุ้มกันอยู่ข้างนายท่านลู่ คนอื่นล้วนดึงดาบสั้นออกมา แล้วปาดคอของพวกคนที่หมดสติอยู่บนพื้น
ความรู้สึกที่เพียงตวัดดาบสั้นเพียงครั้งเดียวก็สามารถสังหารผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย ทำให้ชายฉกรรจ์พวกนั้นรู้สึกแปลกๆ การต่อกรกับผู้ฝึกตนที่มีพลังระดับนี้ พวกเขายังไม่จัดการได้ภายในดาบเดียวสักครั้ง
ชายชราชุดเทาเพราะเป็นหมอ ยามนี้แม้ไม่ได้ช่วย แต่ก็เดินเข้าไปสังเกตดู แม้แต่เขาที่อายุปูนนี้แล้ว ก็ยังทำเรื่องเช่นการผ่าเปิดท้องเสือไม่ลง ยามนี้อาศัยแสงสว่างจากกองไฟ ดูเฟิ่งจิ่วหยิบดาบสั้นคมกริบเล่มหนึ่งออกมา ใช้มันโกนขนส่วนท้องออกจนเกลี้ยงเกลาก่อน จากนั้นก็ไม่รู้ว่าทายาอะไรตรงนั้น รู้เพียงว่าได้กลิ่นของยาแปลกๆ กระจายไปทั่วอากาศ
เห็นเด็กหนุ่มมีสมาธิแน่วแน่ พวกเขาไม่กล้ารบกวน เพียงมองดูอยู่เงียบๆ ทว่า ยามเห็นเขาใช้มีดกรีดด้านล่างของท้องเสือ คมมีดกรีดเปิดเป็นรอยแผลเส้นหนึ่ง ขณะที่เลือดทะลักออกมา และแม่เสือครวญครางด้วยความเจ
