็บปวด ก็เห็นเด็กหนุ่มเอามือล้วงเข้าไปในแผล แล้วควานหาเบาๆ
ผ่านไปไม่นาน เสือน้อยสีขาวตัวหนึ่งที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดเฉอะแฉะก็ถูกเด็กหนุ่มอุ้มออกมา ยามเห็นทารกเสือที่ขดตัวเป็นวงกลมนั่น พวกเขาได้แต่ตกตะลึงอยู่กับที่
นะ นี่ออกมาแล้วงั้นหรือ?
แม่เสือไม่มีแรงร้องครวญแล้ว มันฟุบลงไปอย่างอ่อนแรง ราวกับพลังชีวิตถึงขีดจำกัดแล้ว มันพยายามลืมตามองลูกของมัน อยากจะเลียลูกน้อยเพื่อจดจำกลิ่นไว้
ทว่า พลังชีวิตที่กำลังดับสูญไปอย่างรวดเร็ว กอปรกับเลือดที่ไหลทะลักออกมาตอนถูกผ่าท้อง ทำให้มันรู้สึกเพียงหน้ามืดและหมดสติ เข้าสู่ภวังค์อันมืดมิดไปก่อน…
เฟิ่งจิ่ววางลูกเสือไว้บนเสื้อผ้าตัวหนึ่งที่เตรียมไว้ก่อนแล้ว จากนั้นก็รีบเย็บปิดแผลที่ท้องของแม่เสืออย่างรวดเร็ว
ภาพนั้นทำให้ชายชราชุดเทาที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งมองจนไม่อาจละสายตา พอเขาเห็นเด็กหนุ่มเย็บแผลเสร็จ เลือดก็หยุดไหล เดิมอยากจะถาม แต่ก็กลัวจะเป็นการรบกวน จึงระงับความอยากรู้เอาไว้ก่อน
กระทั่งเห็นเด็กหนุ่มใช้เสื้อตัวนั้นเช็ดตัวเสือน้อย เขาจึงอดถามไม่ได้ “สหายน้อยเฟิ่ง หะ เหตุใดเจ้าจึงเย็บปิดแผลอีกเล่า? หรือแม่เสือยังรอดชีวิตได้อีก?”
