ตอนที่ 1795 ข้าไม่ลงมือ / ตอนที่ 1796 ปากอ้าตาค้าง
ตอนที่ 1795 ข้าไม่ลงมือ
“ข้าไม่ทำอะไรส่งเดชหรอกขอรับ” เธอเอ่ยเสียงเบา สายตาจดจ้องไปข้างหน้า คำนวณในใจว่าเสือขาวตัวนี้ยังทนได้อีกนานแค่ไหน?
ส่วนนายท่านลู่ที่เห็นเฟิ่งจิ่วทำหน้าตาอย่างนั้น ก็อดตะลึงไม่ได้ เขารู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก แม้เห็นว่ากลุ่มผู้ฝึกตนที่อยู่ข้างหน้ารุมโจมตีแม่เสือที่กำลังท้องโตทำเกินไปบ้าง แต่โลกนี้ก็เป็นอย่างนี้ ผู้อ่อนแอเป็นเนื้อสมันผู้แข็งแกร่งเป็นเสือสมิง
ยิ่งไปกว่านั้น แม่เสือตัวนั้นยังเป็นเสือขาวที่หาได้ยากในตระกูลเสือ เป็นธรรมดาที่คนพวกนั้นจะไม่ยอมปล่อยแม่เสือขาวตัวนั้นไปง่ายๆ อีกทั้งดูจากพลังของคนพวกนี้ ไม่ช้าก็เร็วอย่างไรเสือขาวตัวนี้ก็ต้องตกอยู่ในกำมือของพวกเขา
ด้านหน้า เสือขาวพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลัง มันแยกเขี้ยวเปล่งเสียงคำราม ในดวงตาเสือมีแววขึ้งเคียดและร้อนรน รวมถึงความกังวลที่คนอื่นมองไม่เห็น
ขาหลังของมันกำลังสั่น เลือดสีแดงสดไหลลงมาทีละหยดๆ แล้วยังต้องหลบการโจมตีจากคนพวกนั้น ความเจ็บปวดที่แผ่มาจากส่วนท้องทำให้เรี่ยวแรงของมันลดลงอย่างรวดเร็ว ตามองเห็นกระบี่ยาวเล่มหนึ่งพุ่งแทงเข้ามาที่คอของมัน มันอยากจะหลบ แต่เพราะขาหลังอ่อนแรงจึงส่งผลให้ร่างกายนอนแบ็บลงไป
“กรรซ์!”
เสือขาวคำรามด้วยความเคียดแค้นและเศร้าเสียใจ ดวงตาพยัคฆ์จ้องมองกระบี่ยาวที่พุ่งแทงเข้ามา ทว่า ในช่วงเวลาคับขัน มันเห็นเพียงประกายแสงเ
