เดินออกมาจากวงล้อมคุ้มกัน มองเสือขาวที่กำลังระวังตัวแวบหนึ่ง อธิบายว่า “เสือขาวนิสัยดุร้าย เทียบกับเสือทั่วไปไม่ได้ ยิ่งไม่ชอบเข้าใกล้คน หากเจ้าเดินเข้าไปใกล้เกรงว่ามันจะโจมตีเจ้า”
“อ้อ ที่แท้ก็อย่างนี้เอง!” เฟิ่งจิ่วหัวเราะ แต่กลับเอ่ยว่า “แต่ไม่เป็นไร มันไม่มีแรงแล้ว” ขณะกล่าวก็ก้าวเดินไปข้างหน้า มาหยุดยืนข้างกายเสือขาว “สัตว์ศักดิ์มีสติปัญญารับรู้ได้แล้ว เจ้ารู้ว่าข้าไม่มีเจตนาร้ายใช่หรือไม่? เอาแผลของเจ้าให้ข้าดูหน่อย ข้าจะทำแผลให้”
เสือขาวจ้องเฟิ่งจิ่ว ก่อนจะครางตอบเบาๆ จากนั้นก็พลิกตัว เปิดท้องของมันให้เฟิ่งจิ่วเห็น ดวงตาพยัคฆ์จ้องมองเธอ ในสายตามีแววอ้อนวอน
พวกนายท่านลู่งงงัน กลับเห็นเสือขาวที่ไม่ชอบเข้าใกล้มนุษย์พลิกตัว นอนหงายเอาแขนขาทั้งสี่ข้างชี้ฟ้า ภาพนั้นมองอย่างไรก็ดูแปลกและเหนือความคาดหมาย
“ท้อง? เจ้าจะคลอดแล้วหรือ?” เฟิ่งจิ่วถามเบาๆ เอื้อมมือไปตบท้องโตๆ ของมัน สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของชีวิตน้อยที่อยู่ข้างใน ก็อดยิ้มอย่างอ่อนโยนไม่ได้ เพียงแต่นาทีต่อมา รอยยิ้มของเธอกลับจางหายไป
