บทที่ 772 เจ้ากับข้าได้เห็นดีกันแน่
เย่อวี๋หรานไม่ได้คิดจะเอาชีวิตคน เวลาตีคนจึงยั้งมือเอาไว้ แต่ถึงจะทำเช่นนั้น นั่นก็เป็นช่วงที่อากาศร้อน ทุกคนสวมเสื้อผ้าค่อนข้างบาง เมื่อท่อนไม้กระทบร่างของเฉินเสิ่น ยังจะไม่เจ็บได้อย่างไร?
“โอ๊ย!”
“โอ๊ย!”
เฉินเสิ่นร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ร่างกายสั่นสะท้าน
หากว่ากันตามตรงแล้ว อายุปูนนี้แล้วยังต้องมาถูกคนอื่นหวดตี เย่อวี๋หรานก็เห็นใจอีกฝ่ายเช่นกัน แต่พอคิดถึงว่าผู้หญิงคนนี้รู้เต็มอกว่าเงินหายไปไหน แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเพื่อปัดความผิดให้พ้นตัว แล้วมาใส่ร้ายครอบครัวคนอื่น เย่อวี๋หรานก็รู้สึกโมโห อยากสั่งสอนนางให้หนัก ๆ
ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน คนดีมักถูกรังแก อาชาดีถูกคนควบขี่จริง ๆ ด้วย
นางไม่น่าทำตัวเป็นมิตรมาตั้งแต่แรก!
คนตระกูลเฉินก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าเย่อวี๋หรานจะลงมือดุเดือดเช่นนี้ ได้ยินเสียงเฉินเสิ่นร้องโอดโอยว่า “โอ๊ย! ช่วยด้วย ตีคนแล้ว!”
ในที่สุดเฉินต้าซานกับเฉินเสี่ยวซานก็ได้สติคืนมา ปราดเข้ามาทันที
“ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?” เฉินเสี่ยวซานรีบเข้าไปช่วยประคองมารดา
เฉินต้าซานกลับวิ่งเข้ามาหาเย่อวี๋หรานด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด “เจ้ากล้าตีแม่ข้า?! ข้า…”
จูซานกับจูชีเห็นอีกฝ่ายปราดเข้ามาหาเย่อวี๋หรานก็รีบก้าวออกมาขวาง
“เจ้าเจ็ด ปกป้องท่านแม่!”
จูซานคิดถึงว่าจูชีอายุยังน้อย ทั้งยังเป็นปัญญาชน จึงมอบหมายหน้าที่ให้จูชี
“อ้อ อ้อ ได้” จูชีรู้ขีด
