บทที่ 771 ข้าขอสู้ตายกับเจ้า
“อ้อ พูดแบบนี้ก็หมายความว่า ถ้าลูกชายไม่ได้มาหาท่าน ท่านก็คงจะไม่พบว่าเงินของที่บ้านหายไปแล้วสินะ” เย่อวี๋หรานว่าแล้วก็หันไปถามเฉินต้าซาน “ถ้าอย่างนั้น เฉินต้าซาน ทำไมจู่ ๆ เจ้าถึงมาถามเอาเงินกับแม่เจ้าได้เล่า? หรือเจ้าค้นพบอะไร ถึงได้ตั้งใจมาถามโดยเฉพาะ?”
“ทำไมข้าจะต้องตอบด้วย?” เฉินต้าซานไม่ได้พยายามอธิบายทุกอย่างให้กระจ่างเพื่อเลี่ยงไม่ให้คนอื่นสงสัยตัวเองเหมือนเฉินเสิ่น
“พวกเจ้าพูดเองว่าเงินหายไป ตกลงแล้วหายไปจริงหรือไม่ก็ต้องพูดกันให้ชัดเจนก่อนกระมัง? ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับพวกข้ารับเคราะห์ไปเปล่า ๆ แล้วน่ะสิ?” เย่อวี๋หรานมองเขาพลางเอ่ยว่า “นอกเสียจากว่าเจ้ากินปูนร้อนท้อง ไม่กล้าพูดออกมา”
“ใครกินปูนร้อนท้อง? ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้เสียหน่อย เรื่องนี้ข้าบอกท่านพ่อไปแล้ว ข้ามีความจำเป็นต้องใช้เงินยี่สิบตำลึงเพราะเรื่องงาน ถึงได้ไปขอเงินกับท่านแม่เมื่อเช้านี้ ตั้งใจว่าจะเอาไปเป็นหลักประกันไว้ก่อน…” แต่เฉินต้าซานไม่ได้พูดถึงเรื่องที่สะใภ้ใหญ่เฉินพูดกับเขาเมื่อคืนวาน
จนถึงตอนนี้ สะใภ้ใหญ่เฉินค่อยเข้าใจว่าพ่อแม่สามีกับสามีของตนเองพบว่าเงินหายไปได้อย่างไร
แต่นางไม่ค่อยแน่ใจว่าตกลงแล้วสามีพูดความจริง หรือแท้จริงแล้วเขาทำไปเพราะคำพูดเมื่อวานนี้ของนาง…
“ต้าซาน งานเจ้ามีปัญหาจริง ๆ?” สะใภ้ใหญ่เฉินมีสีหน้าเป็นห่วง
“อืม!” เฉินต้าซานรับคำสั้น ๆ ไม่ได้อธิบายออกมาต่อห
