น้าคนนอก
“หรือก็หมายความว่า ถ้าต้าซานไม่ไปถามหาเงินกับเฉินเสิ่น เฉินเสิ่นก็อาจไม่พบว่าเงินของพวกท่านหายไป?” สายตาของเย่อวี๋หรานวกกลับมาหาเฉินเสิ่น “เฉินเสิ่น ท่านจำได้หรือไม่ว่าครั้งล่าสุดที่เห็นเงินจำนวนนั้นคือเมื่อไหร่?”
“จำไม่ค่อยได้แล้ว” เฉินเสิ่นพูด “ข้าไม่ได้นับเงินทุกวันเสียหน่อย ตอนจะใช้ก็ค่อยไปหยิบ พอเวลาผ่านไปนานเข้า…ก็จำไม่ค่อยได้หรอก”
“น่าจะเป็นตอนไหน? หลายวันก่อน ครึ่งเดือนก่อน หรือครึ่งปีก่อน?” เย่อวี๋หรานถามให้อีกฝ่ายนึกทบทวน โดยระบุเส้นเวลาให้เลือก
เฉินเสิ่นพลันคิดหนัก เพราะนางไม่รู้ว่าตนเองควรเลือกเวลาไหน
“ลองคิดดูดี ๆ ถ้ารู้ช่วงเวลาคร่าว ๆ แล้วก็อาจพบเบาะแส” เย่อวี๋หรานพูด
เฉินเสิ่นกลัวว่าตนเองจะพูดอะไรผิดไปจึงหันมามองเฉินหลิ่งอย่างขอความช่วยเหลือ “ตาเฒ่า เจ้ายังจำได้ไหมว่าครั้งล่าสุดที่ข้านับเงินคือตอนไหน? เมื่อครู่เจ้าก็พูดเองไม่ใช่รึว่าน่าจะเป็นเงินประมาณเท่าไหร่…”
“ก็คือตอนที่เสี่ยวเฉียวกลับมาครั้งก่อน” เฉินหลิ่งเอ่ยเตือนเฉินเสิ่น “พวกเจ้าแม่ลูกคุยอะไรครู่หนึ่ง แล้วนางก็จากไป ไม่พูดอะไรกับข้าสักคำ ตอนเย็นข้าถามเจ้า เจ้าก็ไม่บอกข้า แต่ตอนที่ข้าสะลึมสะลืออยู่ก็เห็นว่าเจ้าลุกขึ้นมาหยิบกล่องเงินตอนกลางดึก…”
เฉินเสิ่น “…”
นางคิดถึงเรื่องครั้งนั้นที่เฉินหลิ่งพูดถึงออกแล้ว คราวนั้นเสี่ยวเฉียวกลับมาขอเงินจากนาง นางกลัวว่าสามีจะเห็นจึงไม่ได้นับละเอียดก็เอาให้เสี่ยวเฉีย
