ตอนที่ 1793 เสียงคำราม
“ไม่หรอกๆ ข้าจะถือสาได้อย่างไรกันเล่า!” เฟิ่งจิ่วรีบโบกมือ แล้วยิ้มเหยเก “ข้าเผลอเฆี่ยนมือชายร่างใหญ่ผู้นั้น ท่านลุงลู่ต่างหากอย่าถือสาข้า ที่จริงนั่นเป็นการตอบสนองโดยสัญชาตญาณทั้งนั้น”
“อ้อ? เพราะเหตุใด?” นายท่านลู่ถามอย่างสนใจ
“ก็ข้าอาศัยอยู่ในเขาใช่ไหมขอรับ? ทุกครั้งที่ข้าย่างเนื้อ มักมีสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยฉวยโอกาสตอนข้าไม่ระวังฉกฉวยสิ่งของข้างกายข้าไป ข้ามักจะเฆี่ยนตีพวกมันเสมอ ทำไปทำมาก็เลยกลายเป็นความเคยชิน” ขณะอธิบาย เธอโรยเครื่องเทศใส่ไก่ย่างเพิ่มอีก พลางเอ่ยว่า “ท่านลุงลู่ ท่านก็ไม่ต้องเป็นห่วงไป เครื่องเทศเหล่านี้เป็นเครื่องหอม ไม่มีอันตรายต่อร่างกาย”
“อ้อ ที่แท้ก็อย่างนี้เอง” เขาพยักหน้า กลับไม่กลัวว่าเด็กหนุ่มจะวางยาลงในเนื้อย่างชิ้นนี้ เพราะทำอย่างนั้นไปก็ไม่ได้มีผลดีต่อเขา
ทั้งสองพูดคุยไปพลาง ไม่นาน เฟิ่งจิ่วก็โรยเครื่องหอมอย่างสุดท้ายลงไป จากนั้นก็ฉีกน่องไก่ข้างหนึ่งยื่นให้เขา “ได้ที่แล้ว ท่านลุงลู่ลองชิมดูเถิด!”
“ได้” เขายิ้ม แล้วรับไปทำท่าจะกิน แต่กลับถูกชายชราชุดเทาแย่งไปก่อน
“ฮะๆๆ ชิ้นนี้ให้ข้าก่อนก็แล้วกัน ข้าได้กลิ่นหอมแล้วก็น้ำลายไหล ท้องก็ร้องม
