ตอนที่ 1789 ข้ามาจากภูเขา / ตอนที่ 1790 ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
ตอนที่ 1789 ข้ามาจากภูเขา
คนผู้นั้นเห็นเฟิ่งจิ่วทำหน้ารู้สึกผิด กลับไม่พูดอะไรอีก เพียงทำหน้าบึ้งแล้วเดินขึ้นไปตักน้ำสะอาดข้างบน จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับลงไปข้างล่าง
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วตะโกนเรียกเขา “พี่ชายท่านนี้ รอเดี๋ยวก่อน”
“มีอะไร?” คนผู้นั้นหยุดเดิน หันกลับมามองเฟิ่งจิ่วด้วยสีหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงไม่ถือว่าเป็นมิตรนัก
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ตอบว่า “ข้าขึ้นเขามาเด็ดสมุนไพร ไม่ระวังหลงทางเสียแล้ว ข้าอยากถามว่าที่นี่มีทางไหนออกจากป่าผืนนี้ได้เร็วหน่อยหรือไม่?”
ชายคนนั้นเหลือบมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง สายตาสะดุดที่ตะกร้าเก็บสมุนไพร จึงตอบว่า “เดินตามลำธารเส้นนี้ลงไปเรื่อยๆ จะออกจากเขาลูกนี้ได้ไวที่สุด” เอ่ยจบก็จากไปอย่างรวดเร็ว
“ขอบใจมาก” เฟิ่งจิ่วตะโกนไล่หลังไป จากนั้นก็หันไปมองลำธารที่ไหลลงไปด้านล่างแวบหนึ่ง เธอรู้อยู่แล้วว่าเดินตามสายน้ำลงไป เพียงแต่ ยังต้องเดินอีกนานแค่ไหน?
แม้ตอนนี้เธอจะว่าง แต่ก็ไม่อยากอยู่ในเขาลูกนี้นานนัก เฟิ่งจิ่วถอนหายใจ ก่อนจะแบกตะกร้าเก็บสมุนไพรเดินลงไปตามแนวลำธาร พลางคิดในใจ รอออกจากป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้รกทึบนี้ได้เมื่อใด ก็จะขี่กระบี่บินได้แล้ว จะได้ประหยัดเวลาเดินเท้าได้สักหน่อย
ด้านล่างลำธาร ชายคนเมื่อครู่ที่เจอเฟิ่งจิ่วยื่นน้ำให้ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปีดื่ม จากนั้นก็ถามด้วยความเป็นห่วง “ท่
