วกเขากำลังจะตั้งท่าออกเดินทาง
“พี่ชายท่านนี้ เจอกันอีกแล้ว”
เธอยิ้มกว้าง โบกมือให้เขา พลางลอบมองพิจารณาคนอื่นๆ อย่างเงียบๆ สุดท้าย สายตาก็ไปสะดุดที่ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปี ก่อนจะละออกไป
“จี้หมิง เจ้ารู้จักหรือ?” ชายวัยกลางคนถามลูกชายที่อยู่ข้างๆ
ชายอายุสามสิบปีกว่ามองเด็กหนุ่มที่แบกตะกร้าเก็บสมุนไพรแวบหนึ่ง เบือนหน้าออกไป แล้วหันไปตอบพ่อของเขา “เด็กหนุ่มคนนั้นนั่งพักอยู่บนลำธาร คราบน้ำมันก่อนหน้านี้ก็เป็นฝีมือเขานั่นแหละขอรับ”
ได้ยินอย่างนั้น ชายวัยกลางคนพยักหน้า มองพิจารณาเด็กหนุ่มชุดเขียวหน้าตาดูใสซื่อแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มๆ บอกว่า “ดูเหมือนจะเป็นเด็กเก็บสมุนไพร”
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้มจริงใจ เกาหัวอย่างรู้สึกผิด “ข้าเป็นคนเก็บสมุนไพรขอรับ ก่อนหน้านี้เพราะหิวมาก จับไก่ป่ามาย่างกิน มือจึงเลอะคราบมัน ไม่นึกว่าข้างล่างจะมีคนอยู่ ฮะๆ”
“ที่แท้ก็อย่างนี้เอง” ชายวัยกลางคนพยักหน้ายิ้มๆ เอ่ยอีกว่า “ป่าผืนนี้ค่อนข้างลึก สมุนไพรก็น่าจะเป็นแบบธรรมดา ยาทิพย์นั้นหาได้ยาก แต่กลับมีสัตว์ร้ายไม่น้อย เจ้าเป็นแค่เด็ก แล้วยังไม่มีเพื่อนมาด้วย หากจะลงเขา ไปกับพวกข้าก็ได้”
“หา?” เฟิ่งจิ่วได้ยินก็กะพริบตาถี่ๆ มองชายวัยกลางคนที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มมีเมตตาตรงหน้าอย่างตะลึงเล็กน้อย
“นายท่าน จะได้อย่างไรกันขอรับ เด็กนี่ไม่รู้โผล่มาจากไหน” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังพูดขึ้น พลางจ้องเฟิ่งจิ่วอย่างหวาดระแวง
“
