ลังจากล้างมือเสร็จ เธอก็ล้างหน้าต่อ ไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าใบหน้าที่ผ่านการแปลงโฉมมาจะหลุดลอก คิดจะลบการแปลงโฉม เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเธอ ยังต้องใช้ยาน้ำของเธอถึงจะได้
“ฮู่ว! อิ่มจัง” เธอนั่งลงบนก้อนหิน ถอดรองเท้าแล้วยื่นเท้าลงไปแช่ในน้ำ ทว่า ในตอนนี้เอง เธอที่กำลังหรี่ตาฟังเสียงกิ่งไม้และเสียงนกร้องสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนที่กำลังใกล้เข้ามา
“เจ้าเด็กนี่ อยู่เหนือน้ำเหตุใดจึงเอาเท้าจุ่มลงไปในน้ำเช่นนี้? ไม่น่าเล่าตอนข้าใส่น้ำอยู่ข้างล่าง เห็นคราบมันลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเจ้านี่เอง”
ได้ยินเสียงไม่พอใจดังมา เฟิ่งจิ่วหดเท้าขึ้นมาพลางเช็ดน้ำแล้วใส่รองเท้า ก่อจะหันกลับไปมองผู้มา เห็นผู้มาเป็นชายอายุประมาณสามสิบห้า แต่งกายเรียบง่าย หน้าตาดูซื่อสัตย์ ทว่าในดวงตากลับมีแววขุ่นเคือง
เห็นอย่างนั้น เธอเอ่ยอย่างขอโทษ “ขอโทษด้วย ข้านึกว่าแถวนี้ไม่มีคนอยู่ ถึงได้ล้างมือหลังกินอาหารที่นี่”
ขณะเอ่ย ในสมองมีภาพหนึ่งผุดขึ้น คงไม่ใช่คนผู้นี้กำลังกรอกน้ำล้างเท้าของเธอใส่ขวดอยู่ข้างล่างนั่นหรอกนะ? มุมปากของเธอกระตุกอย่างอดไม่ได้
