กลและเขตอาคมอยู่ ไม่มีใครเดินผ่านที่นั่น เพียงแต่ ที่นั่นนอกจากจวนถ้ำห้องเดียวก็ไม่มีอย่างอื่นเลย”
“อย่างนั้นก็เอาที่นั่นแล้วกัน ท่านบอกทางให้ข้า ข้าไปเองก็ได้ กลั่นยาเสร็จข้าจะกลับมาเอง ก่อนจะกลั่นยาเสร็จ พวกท่านก็อย่าไปรบกวนข้า” เธอกำชับ หันไปมองเจ้าสำนักกับเหล่าเจ้าเขาแวบหนึ่ง “อีกอย่าง หวังว่าสำนักบุปผาเซียนของพวกท่านจะเก็บเรื่องของข้าไว้เป็นความลับ อย่าได้แพร่งพรายออกไป”
ทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็อึ้งงันเล็กน้อย ต่างมองหน้ากัน แต่สุดท้ายกลับพยักหน้ายอมทำตาม คนอื่นอยากมีชื่อเสียงแทบตาย เขากลับไม่ชอบมีชื่อเสียง นิสัยเช่นนี้กลับประหลาดนัก
ก็จริง ตั้งแต่เมื่อคืนที่เจอเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็รู้สึกว่านิสัยของเขาค่อนข้างประหลาด จะขอร้องเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมายนัก
“ข้าพาเจ้าไปก็แล้วกัน!” มู่หรงอี้เซวียนว่า พาเธอไปยังจวนถ้ำห้องนั้นด้วยตนเอง เพราะห่างกันเพียงสามสิบจั้ง จึงไม่ได้ไกลมาก ส่งเธอเสร็จเขาจึงย้อนกลับมา
“เด็กหนุ่มที่ชื่อเฟิ่งจิ่ว แล้วก็มีฉายาว่าภูตหมอนี่ เจ้าไปพาเขากลับมาจากที่ไหนกัน?” เหล่าเจ้าเขาที่ยังไม่กลับพากันยืนอออยู่หน้าจวนถ้ำ รอจนมู่หรงอี้เซวียนกลับมา แล้วถามขึ้น
เมื่อคืนไม่มีโอกาส ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสแล้ว อย่างไรก็ต้องถามสักหน่อย
“เขาเป็นสหายของข้า ข้าเคยช่วยท่านปู่และท่านย่าของเขาไว้ ช่วงนี้ข้าพาพวกเขากลับไปส่ง ระหว่างนั้นรู้ข่าวว่าเกิดเรื่องกับท่านอาจารย์ ข้า
