มิอาจรับประกันได้ว่าจะกลั่นเป็นยาล้ำค่าได้
“หรือพวกท่านมีนักปรุงยาที่สามารถปรุงยาน้ำแก้พิษชั้นดีได้หรือไม่? เธอถามอีกครั้ง
ได้ยินอย่างนั้น เจ้าสำนักไม่พูดอะไร แต่เจ้าเขาเหล่านั้นกลับอดถามไม่ได้ “หรือเจ้าทำได้? ยาทิพย์ชนิดเดียวกัน ขอเพียงกลั่นเป็นยาที่ใช้แก้พิษได้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ส่ายหน้าตอบว่า “ท่านไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุ แล้วก็ไม่ใช่หมอ ยิ่งไม่ใช่นักปรุงยา ย่อมไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้” ในเมื่อไม่เข้าใจ เช่นนั้นเธอพูดกับพวกเขาไปก็เปล่าประโยชน์
เธอลุกขึ้น แล้วบอกเจ้าสำนักว่า “ยาทิพย์ในรายการเหล่านั้น เตรียมให้ครบแล้วนำมาส่งให้ข้าในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน! ตอนนี้ก็สายมากแล้ว ทุกท่าน กลับไปพักผ่อนเถิด!”
“เจ้าสำนัก เจ้าเขาทุกท่าน ข้าส่งพวกท่านเอง” มู่หรงอี้เซวียนกล่าวขึ้น แล้วทำท่าผายมือเชิญทุกคน
เห็นอย่างนั้น ทุกคนจึงค่อยหมุนตัวเดินออกไป ครั้นถึงข้างนอก เจ้าสำนักกำชับมู่หรงอี้เซวียน “เจ้าจัดการเรื่องที่พักของภูตหมอด้วย ดูว่าเขาขาดเหลืออะไรไหม”
“ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว” มู่หรงอี้เซวียนพยักหน้า หลังจากส่งทุกคนกลับไป จึงกลับเข้ามาในจวนถ้ำ เห็นเฟิ่งจิ่วเดินวนข้างในรอบหนึ่ง สุดท้ายก็ชี้ไปที่ห้องหนึ่งในนั้น
“ห้องนี้ข้าเห็นว่าไม่มีคนอยู่ คืนนี้ข้าพักที่นี่ก็แล้วกัน! อยู่ใกล้อาจารย์ท่าน หากเกิดอะไรขึ้นข้าจะได้รู้ทันที”
ได้ยินอย่างนั้น มู่หรงอี้เซวียนมองห้องนั้นแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ห
