ขากวาดมองร่างกายเธอรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ห่อเจ้าอย่างนี้ ข้ากลัวว่าตนเองจะไม่มีสมาธิ จนไม่อาจอธิบายจุดสำคัญของวรยุทธ์ให้เจ้าฟังได้”
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ขยับตัวที่ถูกห่อจนเหมือนบ๊ะจ่างขึ้นไปพิงบนหัวเตียง มองดูเขาที่รีบลุกขึ้นไปหยิบตำรา แล้วเดินกลับมานั่งข้างๆ เธอ กล่าวกับเธอราวกับมอบสมบัติล้ำค่าให้ “เจ้าดู เล่มนี้แหละ”
“วิชาหยินหยางคู่?” เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว เหล่มองเขาแวบหนึ่ง ถามว่า “ท่านไปเอาตำราโบราณนี้มาจากไหน?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้ม ตอบว่า “เรื่องมันยาว วันหลังค่อยเล่าให้เจ้าฟัง มา ข้าอธิบายเคล็ดวิชาของวรยุทธ์ให้เจ้าฟังก่อน ยังมีหัวใจสำคัญบางส่วนในนี้ด้วย จบแล้วเราค่อยฝึกจริงกัน” ขณะกล่าว เขาเริ่มเปิดตำราแล้ว พลางอธิบายเคล็ดวิชาให้เฟิ่งจิ่วฟัง กระทั่งพอเธอจำได้แล้ว เขาก็อธิบายหัวใจสำคัญให้เธอฟังต่อ
“เป็นอย่างไรบ้าง? จำได้หรือยัง?” เขาถามเธอ ในสายตาเต็มไปด้วยแววคาดหวัง
เฟิ่งจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้า “จำได้แล้ว แต่มีบางจุดที่เหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจ”
“ไม่เป็นไร เรามาฝึกจริงกันก่อน อะไรที่ไม่เข้าใจข้าค่อยอธิบายให้เจ้าฟังอีกที” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย โบกมือหนึ่งที มุ้งพลันทิ้งตัวลง บดบังทัศนียภาพด้านในจนสิ้น…
………………………………….
[1] เป็ดยวนยาง เป็นสัญลักษณ์ของรักแท้ หรือคู่รักที่รักกันมาก
————————
