ัดมือชกข้ามากกว่า วางใจได้ ข้าไม่มีทางขัดขืนแน่”
“ดี! อย่างนั้นก็มา ดื่ม!” เธอยิ้มๆ มองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย นี่จะจับเขากดคืนนี้เลยหรือ? หากกินเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วไม่ยอมรับ ไม่รู้เขาจะทำอย่างไร?
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเธออย่างลึกซึ้ง เห็นเธอดื่มอีกหนึ่งถ้วย ก็คีบอาหารให้เธอ “กินกับข้าวหน่อย” ไม่เพียงเท่านั้น ยังพูดเสริมอีกหนึ่งประโยค “กินอิ่มแล้วจึงจะมีแรง”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็อึ้ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วยสุดชีวิต “ใช่แล้ว คนที่ออกแรงคือข้า ข้าต้องกินเยอะหน่อย” ขณะพูด เธอคีบน่องไก่ชิ้นหนึ่งมากิน
ได้ยินอย่างนั้น นัยน์ตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อค่อยๆ เปลี่ยนเป็นลึกล้ำ ประกายคาดหวังพาดผ่านดวงตา ใช่ เขารอคอยให้เธอออกแรง แต่ นี่เป็นครั้งแรก อย่างไรเขาก็ต้องเป็นผู้นำ ไม่ใช่หรือ?
นึกมาถึงตรงนี้ กลีบปากสวยๆ ของเขาหยักยกขึ้น เขาเองก็คีบอาหารขึ้นมากินเหมือนกัน อีกทั้งยังกินข้าวหนึ่งถ้วยอย่างหาดูได้ยากมากด้วย…
………………………………….
