ตอนที่ 1763 ผู้ชายของข้าจะหึงเอา / ตอนที่ 1764 สลัดทิ้งก็ได้แล้ว
ตอนที่ 1763 ผู้ชายของข้าจะหึงเอา
เป็นวาสนา มิใช่คราวเคราะห์ แม้เป็นคราวเคราะห์ก็หนีไม่พ้น ทุกอย่างปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน!
วันต่อมา พอเฟิ่งจิ่วตื่น ก็ไม่เห็นเงาร่างของเซวียนหยวนโม่เจ๋ออยู่ข้างๆ แล้ว ลองนึกดูก็จำได้ว่า เหมือนเมื่อคืนเขาเคยบอกว่าวันนี้จะไปกางเขตอาคมคุ้มครองให้เสด็จพ่อของเขา
เธอนวดหัวคิ้ว แล้วขานเรียก “เหลิ่งซวง”
เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างนอกได้ยินก็เข้ามา “นายท่าน”
“เตรียมน้ำอาบให้ข้าที” เธอลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย อาบน้ำให้สดชื่นก่อน แล้วก็ถือโอกาสล้างกลิ่นสุราบนตัวด้วย เมื่อคืนกลับมาก็ล้มตัวนอนเลย พอดมดูก็พบว่าบนตัวยังมีกลิ่นหอมของสุราติดอยู่
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ หมุนตัวเดินออกไปเตรียมน้ำอาบ
ครึ่งชั่วยามผ่านไป เฟิ่งจิ่วเดินออกจากตำหนัก ยามเดินผ่านภูเขาจำลอง ก็เห็นมู่หรงอี้เซวียนนั่งอยู่ในศาลา เธอชะงักเท้า เดินเข้าไปหา แล้วนั่งที่โต๊ะ “อยู่ที่นี่คุ้นชินดีหรือไม่?”
มู่หรงอี้เซวียนมองเธอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ เห็นเธอเรียวคิ้วและดวงตางดงามดุจภาพวาด ระหว่างหัวคิ้วสะท้อนด้วยความมั่นใจและเจ้าเล่ห์ มีเสน่ห์เย้ายวนใจถึงเพียงนั้น หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย รีบหลบตา ตอบว่า “ข้าเป็นคนตื่นง่ายอยู่แล้ว จะคุ้นชินหรือไม่ก็หลับได้ไม่ลึก”
เฟิ่งจิ่วนั่งลงตรงนี้ เหลิ่งซวงที่เดินตามหลังมาจึงหันไปกำชับกับสาวใช้
