ตอนที่ 1753 ละอายใจที่เทียบไม่ได้ / ตอนที่ 1754 เฟิ่งซานหยวนมาถึง
ตอนที่ 1753 ละอายใจที่เทียบไม่ได้
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรออย่างใจเย็น ฟังคำพูดของผู้คนรอบๆ ทว่าสายตาของเขากลับมองตรงไปข้างหน้า จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งก็เห็นเงาร่างสีแดงเงาหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน จึงรีบเดินเข้าไปหา
“เก็บตัวหลอมยานานขนาดนี้ สุขภาพยังดีอยู่หรือไม่?” เขาถามเสียงเบา มองใบหน้าเหน็ดเหนื่อยของเธอ
“ยังดีอยู่ ท่านดู” เธอแกว่งขวดยาในมือ แล้วแย้มยิ้มอย่างมีความสุข “ท่านดูสิ ข้าหลอมสำเร็จแล้ว จุดตันเถียนของเสด็จพ่อของท่านมีความหวังแล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ รู้สึกเปรี้ยวฝาดไปทั้งหัวใจ เขารู้ หากไม่ใช่เพราะคนคนนั้นเป็นเสด็จพ่อของเขา เธอไม่มีทางเก็บตัวในห้องหลอมยานานถึงสองเดือน เพียงเพื่อหลอมยาเม็ดนี้ออกมาหรอก
พันหมื่นคำพูดกลายเป็นเสียงถอนหายใจ เขาเอื้อมมือดึงเธอมาโอบ “ไปพักก่อนเถิด! สายหน่อยข้าค่อยไปกับเจ้า”
“ก็ดีเหมือนกัน” เฟิ่งจิ่วยิ้มรับ แล้วหันไปมองกวนสีหลิ่น “ท่านพี่ พวกท่ากลับมาแล้วหรือ?”
“กลับมาแล้ว ทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อยหมดแล้วด้วย เจ้าไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น” กวนสีหลิ่นพูดด้วยรอยยิ้ม
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ทุกคนไม่เป็นไรกระมัง?” เธอถาม
“ไม่เป็นไรขอรับ ต่างอยู่ดีกันทั้งนั้น ไม่ขาดใครไปสักคน” หลัวอวี่ที่อยู่ข้างหนึ่งตอบแทน
ได้ยินอย่างนั้น เธอพยักหน้า “วันนี้ไม่คุยกับพวกเจ้ามาก
