ไม่พอใจ “อะไรกัน? เจ้าใจกล้ามากไปแล้วกระมัง? กล้าขวางทางข้าเชียวหรือ?”
“เปล่านะขอรับ หัวหน้าองครักษ์ ข้างนอกมีคนกลุ่มหนึ่งมา หนึ่งในนั้นบอกว่าชื่อเฟิ่งซานหยวน รบกวนท่านไปรายงานองค์รัชทายาทที ดูว่าพระองค์จะพบหรือไม่” ทหารนายนั้นรีบบอก ใครเลยจะรู้ เขาเพิ่งพูดจบ ก็เห็นฮุยหลางเบิกตากว้างทำหน้าตกตะลึง หน้าตาราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าว่าอย่างไรนะ? เฟิ่งซานหยวน? ชื่อเฟิ่งซานหยวนจริงหรือ? ไม่ได้ฟังผิดกระมัง?” นี่จะเป็นไปได้อย่างไร? พวกท่านปู่ของภูตหมอถูกไฟไหม้ตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?
“ไม่ได้ฟังผิดขอรับ คนผู้นั้นบอกมาอย่างนี้ พวกเขารออยู่นอกประตูวัง…” ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นฮุยหลางรีบพุ่งตัวไปทางประตูวัง เขาได้แต่งงงัน
“สามีข้า ท่านว่าเย่เอ๋อร์จะสบายดีหรือไม่? พวกเสี่ยวจิ่วน่าจะตามหาเขาพบแล้วกระมัง?” ซู่ซีกังวลใจ โดยเฉพาะเมื่อประตูวังอยู่แค่ตรงหน้า นางกลัวว่าหากเข้าไปเจอพวกเขาแล้วจะไม่เห็นเงาร่างของเฟิ่งเย่ เพราะถึงอย่างไร เด็กทั้งสองก็ยังอายุน้อยถึงเพียงนั้น สถานการณ์ในตอนนั้นก็ทั้งฉุกเฉินและอันตรายถึงเพียงนั้น
“ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร พวกเรายังรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย เย่เอ๋อร์จะต้องมีชีวิตอยู่แน่” เฟิ่งซานหยวนตบๆ มือนาง แล้วพูดปลอบใจ
ส่วนมู่หรงอี้เซวียนที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขานัยน์ตาไหวระริก ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
“ผู้อาวุโสเฟิ่ง? เป็นพวกท่านจริงหรือนี่? ข้าไม่ได้มองผิดไปกระมัง?” ฮุยหลางร
