ล้า แผ่กระจายไปทั่วร่าง เพียงคำเล็กๆ ก็ทำให้รู้สึกอุ่นสบายท้อง
“เป็นอย่างไรบ้าง?” นัยน์ตาดำขลับลึกล้ำของเซวียนหยวนโม่เจ๋อจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ รอยยิ้มพาดผ่านดวงตา ดูจากสีหน้าของเธอ ก็รู้ว่าเธอพึงพอใจในเหล้านี้มาก
“เยี่ยมยอดมาก ไม่รู้สึกเผ็ดร้อน แต่พอลงท้องไปกลับให้ความรู้สึกอุ่นสบายท้อง” เฟิ่งจิ่วตอบ แล้วจิบอีกหนึ่งคำเล็กๆ ก่อนจะวางถ้วย
ไม่น่าเล่าเขาถึงได้บอกว่าเหล้านี้ฤทธิ์แรง เพียงจิบคำเล็กๆ สองคำ ก็รู้สึกอุ่นร้อนไปทั้งตัว ฤทธิ์นี้ยอดเยี่ยมกว่าเหล้าในห้วงมิติของเธอเสียอีก
“อะไรเยี่ยมยอดหรือ?” โม่เฉินในชุดขาวสาวเท้าเข้ามาอย่างแช่มช้า มองเฟิ่งจิ่วแล้วยิ้มถาม
………………………………….
ตอนที่ 1750 เหตุผลเล่า
เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงก็เงยหน้ามอง “มาแล้วหรือ? นั่งเร็ว พวกข้ากำลังพูดถึงเหล้าวิญญาณอยู่!”
ขณะพูด เฟิ่งจิ่วเทเหล้าให้เขาถ้วยเล็กๆ “ท่านชิมดู ฤทธิ์เหล้านี้แรงมากจริงๆ ข้าดื่มไปคำเล็กๆ รู้สึกอุ่นร้อนไปทั้งตัวเลยทีเดียว”
“อ้อ? เช่นนั้นข้าต้องลองสักหน่อยแล้ว” โม่เฉินนั่งลงข้างเฟิ่งจิ่ว ยกถ้วยเหล้าขึ้นจิบคำหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า “ไม่เลว นี่คงเป็นสุราหมักนานแรมปีแล้ว”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเขาแวบหนึ่ง สายตาชำเลืองมองเบ้าตาช้ำเลือดของเขา รู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก เขาบอกว่า “เหตุใดท่านยังไม่ทายาอีก? ดูจากสีแล้วช้ำไม่น้อย”
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินมองเขา ยิ้มบอกว่า “ทาแล้ว ยังเป็นยาที่เฟิ่งจิ่วให้
