ือเฟิ่งจิ่วด้วยสีหน้าซาบซึ้งแวบหนึ่ง แล้วหันไปสั่งข้ารับใช้ในตำหนัก “ประคองฝ่าบาทไปพักผ่อน อย่าให้จิตใจของเขากระทบกระเทือนมากไป”
“เพคะ” ข้ารับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งรับคำ ประคองผู้ครองแคว้นจักรวรรดิเซวียนหยวนเข้าไปข้างใน
ผู้ครองแคว้นจักรวรรดิเซวียนหยวนมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้าเล็กน้อย กลับไม่ได้พูดอะไรมาก
หลังจากที่ทั้งสามคนเดินออกมาจากตำหนัก เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ เฟิ่งจิ่วที่อยู่ตรงกลางครุ่นคิด แล้วหันไปพูดกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “ข้าได้ยินฮุยหลางบอกว่าในคลังเก็บยาของวังเซวียนหยวนก็มียาพันปีอยู่หลายชนิด ท่านพาข้าไปดูหน่อยเถิด! หากมียาที่เหมาะสม ก็อาจทำเป็นยาน้ำได้ด้วย”
โม่เฉินที่อยู่ด้านหนึ่งได้ยินก็บอกเฟิ่งจิ่วว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าไปกันเถิด! ข้าจะกลับไปทายาที่ตาหน่อย อีกอย่าง หากมียาใดที่ที่นี่ไม่มี แต่เจ้าต้องใช้ ก็มาหาข้าได้ ไม่แน่ข้าอาจช่วยได้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ด้านหนึ่งเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วบอกว่า “ท่านห่วงตัวเองก่อนเถิด! ข้าไม่คิดว่าท่านจะมียาที่วังของเราไม่มี” ขณะกล่าว ก็โอบเฟิ่งจิ่วเดินนำไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่วหันกลับมายิ้มขอโทษ ครั้นเดินห่างออกไป ก็พูดกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “ข้ารู้สึกว่าท่าทีที่ท่านมีต่อเขาไม่เป็นมิตรเลยจริงๆ”
“อืม เพราะข้ารู้สึกว่าเขาขัดหูขัดตาเกินไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วอดยิ้มไม่ได้ “เหตุใดจึงขัดหูขัดตา? ข้ากลับรู้สึกว
