ริงเพคะ” เฟิ่งจิ่วพยักหน้ายืนยัน
“ตะ แต่ตันเถียนของข้า…”
“ไม่เป็นไรเพคะ รักษาได้”
เธอยิ้มๆ แล้วบอกว่า “ช่วงหลังจากนี้หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อช่วยรักษาพระองค์ พระองค์ไม่ต้องห่วง หม่อมฉันจะจัดยาต้มให้ท่านก่อน แล้วค่อยหลอมยาที่สามารถรักษาจุดตันเถียนของพระองค์” ขณะอธิบาย เธอพลิกมือ แล้วแกว่งเหรียญตราในมือ “เชื่อหม่อมฉันสิเพคะ หม่อมฉันไม่ได้กำลังคุยโวแน่นอน”
ได้ยินอย่างนั้น ผู้ครองแคว้นจักรวรรดิเซวียนหยวนขอบตาร้อนผ่าว รู้สึกอยากหลั่งน้ำตา มีเพียงต้องประสบกับตนเอง จึงจะรู้ว่าจากผู้แข็งแกร่งกลายเป็นผู้ไร้วรยุทธ์ กลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่อาจฝึกวรยุทธ์ได้อีกนั้นทุกข์ทรมานเพียงใด
เพราะวรยุทธ์ทั้งหมดถูกทำลาย รูปร่างหน้าตาที่เขารักษามาตลอดก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปมากเช่นกัน เขาดูแก่ชราลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายก็อ่อนแอราวกับอาจตายได้ทุกเมื่อ
ประสบการณ์เช่นนี้ แทบไม่ต่างกับตายทั้งเป็น
ทว่ายามนี้ เขาที่ได้ยินเฟิ่งจิ่วพูดอย่างนั้น กอปรกับเห็นเหรียญตรานักเล่นแร่แปรธาตุและเหรียญตรานักปรุงยาในมือของเธอ ก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
“ขอบคุณเจ้ามาก! ขอบคุณมาก…” เขากุมมือเฟิ่งจิ่ว พูดขอบคุณด้วยเสียงสะอื้น
“นี่เป็นสิ่งที่หม่อมฉันสมควรทำอยู่แล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “พระองค์พักผ่อนให้ดี พวกเราจะไปแล้ว หากจัดยาเสร็จเมื่อใด หม่อมฉันจะมาหาอีกครั้งนะเพคะ”
ขณะกล่าว ก็เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินเข้ามา มองเสด็จพ่อของเขาที่กุมม
