ตอนที่ 1745 ข้าไม่เป็นไร / ตอนที่ 1746 ยกหินขึ้นมาแต่กลับหล่นทับเท้าตนเอง
ตอนที่ 1745 ข้าไม่เป็นไร
ได้ยินเสียงนั้น โม่เฉินได้สติ มองเด็กหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยนที่เดินมาตรงหน้า เขาเผยยิ้ม ถามว่า “เจ้าว่า หากตอนนี้ข้าไปดูอาการเซวียนหยวนโม่เจ๋อ นายท่านของเจ้าจะไม่พอใจหรือไม่?”
เหลิ่งหวายิ้มๆ บอกว่า “หากคุณชายโม่เฉินกลัวนายท่านของข้าไม่พอใจ ไว้สายหน่อยค่อยไปก็ได้ขอรับ”
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินส่ายหน้า “ได้อย่างไรกัน? สายไปความเข้าใจผิดอาจกลายเป็นใหญ่โต แม้ตอนนี้นางจะไม่พอใจ ข้าก็คิดว่าควรไปอธิบายให้กระจ่างจะดีกว่า”
กล่าวจบ เขาพยักหน้าให้เหลิ่งหวา แล้วเดินไปที่ตำหนักที่อยู่ข้างหลัง
เห็นอย่างนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเหลิ่งหวายิ่งกว้างขึ้น แต่กลับหยุดเดิน ไม่ตามไปอีก
“ไปกันเถิด! ไปเก็บของกันก่อน” เหลิ่งซวงเดินมาจากข้างหลัง บอกกับเหลิ่งหวา
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำ แล้วเดินออกไปกับนาง
ฮุยหลางเกาหัว มองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พึมพำกับตนเอง แล้วค่อยเดินตามไปยังตำหนักข้างหลังด้วย
ส่วนเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ถูกเฟิ่งจิ่วอุ้มไปที่ตำหนัก ตลอดทางเรียกได้ว่าดึงดูดสายตามากมาย ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือบ่าวรับใช้ในวัง หรือองครักษ์ลับที่เร้นกายอยู่ในที่มืด ยามเห็นภาพนั้น ต่างพากันตกตะลึงตาค้าง
ทหารและบ่าวรับใช้ในวังส่วนมากไม่รู้จักเฟิ่งจิ่ว ด้วยเหตุนี้ พอพวกเขาเห็นองค์รัชทายาทผู้สูงส่งน่าเกรงขามของพวกเขากลับถูกชายหนุ
