้อารมณ์ ทว่าประกายอ่อนโยนรวมถึงรอยยิ้มที่หางตากลับโกหกไม่ได้
กลับเป็นเหลิ่งหวาที่หัวเราะด้วยความขำ “นายท่านเป็นคนตรงไปตรงมา เจ้าตำหนักยมราชไม่ได้พบนายท่านนานแล้ว คงคิดถึงมากกระมัง!” ขณะพูด เขาหันไปมองโม่เฉินในชุดขาวสง่างามที่ยืนอยู่ตรงหน้าแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้าวเข้ามา
โม่เฉินกำลังตกอยู่ในภวังค์ตกตะลึง เพราะเขาตะลึงพรึงเพริดที่เห็นเฟิ่งจิ่วอุ้มเซวียนหยวนโม่เจ๋อขึ้นมา มากกว่าฉากที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อเล่นลูกไม้เป็นร้อยเท่าพันเท่า
เขาไม่เคยรู้มาก่อน ว่าที่แท้ผู้หญิงก็ทำอย่างนี้ได้ด้วย โอบเอวผู้ชายแล้วอุ้มขึ้นมา ภาพนั้นดูประหลาดนัก แต่พอเป็นพวกเขาสองคนแล้วช่างดูเป็นธรรมชาติยิ่งนัก ไม่ได้ดูขัดกันเลยแม้แต่น้อย
จากภาพนั้น เขาเห็นความสำคัญของเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่มีต่อเฟิ่งจิ่ว เธอไม่สนใจสายตาและความคิดของคนนอก สายตาของเธอมีแค่เขา ความรักลึกซึ้งที่แสดงออกมาทางวาจาและการกระทำเช่นนั้น ทำให้คนนอกที่ยืนดูอย่างเขาอธิบายความรู้สึกไม่ถูก
แต่กลับรู้ดี ว่าหากมีผู้หญิงอย่างนี้มารักเขาบ้าง บางที เขาก็อาจเหมือนเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เล่นลูกไม้บ้างเป็นครั้งเป็นคราว เพื่อให้ได้มาซึ่งความอ่อนโยนและสงสารจากหญิงงาม…
เพียงแต่ พอคนที่ถูกเล่นสกปรกเป็นเขา อารมณ์จึงไม่ค่อยดีนัก
“เหลิ่งหวาคารวะคุณชายโม่เฉิน”
………………………………….
