ยลม ในที่สุดเขาก็กระจ่าง
“เจ๋อ!”
เฟิ่งจิ่วประคองเขาที่ล้มลงไป เห็นเขาหน้าซีดแต่ก็ยังฝืนประคองตัวไว้ ยามเห็นเธอสีหน้าแสดงออกถึงความปีติ ดวงตาลึกล้ำยากปกปิดความชมชอบและรักลึกซึ้ง
“อาจิ่ว…”
เขาขานเรียก จากนั้นก็ล้มลงไปในอ้อมแขนของเธอ ราวกับหมดสติไป
“เจ๋อ!” เธอประคองเขา ไม่มีเวลาถามโม่เฉินสักนิดว่าเหตุใดเขาจึงอยู่ที่นี่ รีบอุ้มเซวียนหยวนโม่เจ๋อขึ้นมา แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของเขา
อิ่งอีที่เห็นฉากนั้นจากในมุมมืดเดาะลิ้น เขานึกไม่ถึงว่านายท่านจะเล่นไม้นี้ นี่มันขัดกับภาพลักษณ์ของนายท่านที่เขารู้จักในอดีต ที่แท้ยามนายท่านคิดจะเล่นสกปรก ก็ทำเช่นนี้ได้ด้วย…
เขารีบก้าวออกมาจากมุมมืด หันไปมองโม่เฉินแวบหนึ่ง แล้วเดินตามไปทันที
ส่วนฮุยหลางที่ตามเฟิ่งจิ่วกลับมาเห็นฉากนั้นก็รู้สึกตกตะลึง เดิมทีเขาอยากจะเข้าไปช่วยประคองนายท่าน ใครจะรู้กลับถูกเหลิ่งหวาที่อยู่ข้างๆ ขวางไว้ จากนั้นก็เห็นภูตหมออุ้มนายท่านของเขาขึ้นมา
บอกตามตรงว่ายามเห็นนายท่านผู้สูงส่งน่าเกรงขามของเขาถูกภูตหมออุ้มเข้าห้องนอนไปต่อหน้าต่อตา จิตใจของเขาสับสนว้าวุ่นมากทีเดียว
ภูตหมอปลอมตัวเป็นชายนานวันเข้า ใช่ลืมไปว่าเดิมตนเองเป็นหญิงหรือไม่? ใต้หล้านี้ มีหญิงสาวคนใดอุ้มผู้ชายเหมือนอุ้มเจ้าหญิงอย่างนั้นกัน?
บางทีนายท่านอาจดีใจ พอใจ และอิ่มเอมใจมาก แต่เขาที่เป็นผู้ชมกลับรู้สึกว่าแปลกประหลาดยิ่ง
เหลิ่งซวงที่อยู่ด้านหนึ่งอาจดูเหมือนสีหน้าไร
