ท่านต่อยหน้ากันเลยหรือ?” ใบหน้าสง่างามของโม่เฉินหน้าเสียไปบ้าง รอยยิ้มบนกลีบปากก็คงไว้ไม่อยู่แล้ว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหยักยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี “ข้าเพียงแต่งเติมสีสันให้ตาของท่าน ดูรื่นหูรื่นตาขึ้นมากทีเดียว”
โม่เฉินมุมปากกระตุก “ที่แท้ก็อย่างนี้เอง เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณท่านมาก” สิ้นเสียง ก็ลงมือโจมตีอีกครั้ง
“ไม่ต้องขอบคุณ เป็นเรื่องที่ข้าควรทำอยู่แล้ว” เขาอยากอัดโม่เฉินมานานแล้ว หมัดเดียวยังน้อยไปด้วยซ้ำ อืม ต่อยตาอีกข้างด้วยก็น่าจะไม่เลวแล้ว
ทว่า ยามหางตาเหลือบเห็นเงาร่างสีแดงที่เดินเข้ามาจากข้างนอก ประกายเจ้าเล่ห์พาดผ่านดวงตา กำปั้นที่เดิมทีพุ่งปะทะออกไป กลับหดเก็บเข้ามา และยอมรับฝ่ามือของโม่เฉิน…
………………………………….
ตอนที่ 1744 รวบเอวอุ้มขึ้น
“อืม!”
“พรืด!”
เสียงโอดครวญดังขึ้น เลือดกระอักออกจากปาก ร่างเขาซวนเซและล้มคะมำไปข้างหลัง
โม่เฉินตกตะลึง ราวกับนึกไม่ถึงว่าเรื่องจะกลายเป็นอย่างนี้ การโจมตีเมื่อครู่เขาน่าจะหลบได้ แล้วหมัดที่เขาเหวี่ยงออกมา จู่ๆ ถึงเก็บกลับไปเล่า?
อีกอย่าง แม้ฝ่ามือของเขาจะซัดถูกตัวของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ แต่เขาก็ลดทอนพลังออกไปถึงเจ็ดส่วน เขารู้ดีว่าพลังของฝ่ามือนั้นไม่มีทางทำให้เขาถึงขั้นเลือดตกยางออก
ขณะกำลังสงสัย ก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ เขาหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นเงาร่างสีแดงพุ่งผ่านเขาไปด้วยความเร็วปานสา
