ของเฟิ่งจิ่วในตอนนี้ หากคิดจะทำลายจักรวรรดิบุริมฉายก็คงไม่ใช่เรื่องยาก แต่เธอกลับเก็บพวกเขาไว้ภายใต้อำนาจ
เพียงแต่ไม่รู้ว่า สังหารคนของจักรวรรดิบุริมฉายไปมากมายขนาดนี้แล้ว พวกเขาจะยอมสยบอย่างแท้จริงหรือไม่?
ขณะเดียวกัน คนจากตระกูลใหญ่นอกวังมองดูเปลวเพลิงที่พวยพุ่งขึ้นฟ้า ก็อดถอนใจไม่ได้ พลางคิดในใจ ราชวงศ์บุริมฉายอาจต้องสิ้นแล้วจริงๆ…
ทว่าใครเลยจะรู้ ไม่นานนัก ก็มีข่าวหนึ่งแพร่ออกมา
“อะไรนะ? ฝ่าบาทยอมสยบให้ภูตหมอเฟิ่งจิ่วแล้ว?” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ใช่ขอรับ ซ้ำยังทำพิธีผูกพันธสัญญาต่อฟ้าดิน เคารพภูตหมอเฟิ่งจิ่วเป็นนายด้วย” องครักษ์ลับรายงาน
“ซี๊ด! นึกไม่ถึงเลยจริงๆ…นึกไม่ถึงเลยว่าฝ่าบาทจะทรงตัดสินพระทัยเช่นนี้” อาวุโสอีกคนสูดหายใจ แล้วพึมพำเสียงเบา
อาวุโสอีกคนที่อยู่ข้างๆ ลูบหนวด แล้วบอกว่า “ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เสียทีเดียว ยอมสยบต่อภูตหมอเฟิ่งจิ่ว ปกป้องจักรวรรดิบุริมฉายเอาไว้ เป็นใครก็ต้องทำอย่างนี้เหมือนกัน”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนต่างพากันเงียบ ถูกต้อง เทียบกับถูกฆ่าล้างโคตร ยอมสยบและเคารพผู้แข็งแกร่งเป็นนาย เหตุใดจะทำไม่ได้? สิ่งสำคัญที่สุดคือปกป้องสิ่งที่พวกเขาอยากปกป้องต่างหาก
“สืบต่อไป! ดูว่ามีความเคลื่อนไหวใดอีก” อาวุโสหนึ่งในนั้นโบกมือ สั่งให้องครักษ์คนนั้นออกไป
“ขอรับ” องครักษ์ลับรับคำ หมุนตัวเดินออกไป
กระทั่งเขาออกไป อาวุโสหนึ่งในนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแช่ม
