บทที่ 769 ไม่เชื่อก็ไปแจ้งความเถอะ
เย่อวี๋หรานแสร้งทำท่าทอดถอนใจ “ข้าก็ไม่ได้อยากรู้หรอก แต่คนบางคนเอาแต่มาลูบ ๆ คลำ ๆ ขอบเตียง ข้าอยากจะไม่รู้ก็ยากแล้ว”
ช่วยไม่ได้นี่นา ผู้ใดใช้ให้จูชีซ่อนสิ่งของได้โจ่งแจ้งขนาดนั้น นางอยากแสร้งทำเป็นไม่เห็นก็ยังยาก
เห็นท่าทางโง่งมของเขาแล้ว เย่อวี๋หรานก็กลุ้มใจแทน
ท่าทางอย่างนั้น ต่อไปเขาจะซ่อนเงินส่วนตัวได้อย่างไร?
เฮ้อ!
เห็นทีวันหน้านางคงต้องหาภรรยาที่ใจกว้างให้เขาสักคน ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่มีแม้แต่เงินจะใช้จ่ายส่วนตัวแล้ว
หยอกเย้าจูชีเสร็จ เย่อวี๋หรานก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
นางคิดว่านางยังมีเวลา สามารถค่อย ๆ ตัดสินใจได้ ทุกเรื่องราวย่อมมีทางออก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน ไม่แน่ว่าถึงตอนนั้นอาจพบคำตอบเองก็เป็นได้
สายตาเย่อวี๋หรานมองกลับไปทางคนตระกูลเฉินอีกครั้ง “เอาล่ะ โวยวายก็โวยวายไปแล้ว ตีกันก็ตีไปแล้ว เงินของพวกท่านหายไปจริงหรือไม่ ข้าก็ไม่อยากยุ่งแล้ว ในเมื่อพวกท่านคิดว่าพวกข้าขโมย เช่นนั้นก็ไปแจ้งความกับทางการเถอะ”
คนตระกูลเฉินตะลึง
อะไรนะ แจ้งความ?!
พวกเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงเลยว่าจูต้าเหนียงจะบอกให้พวกเขาไปแจ้งความ
นางไม่รู้หรือว่าขุนนางมีสองปาก พูดอย่างไรล้วนชอบด้วยเหตุผล ใครไปแจ้งความก็ต้องยอมถลกหนังทิ้งไปก่อนครึ่งแผ่น
“ท่านบ้าไปแล้วรึ ถึงจะให้พวกข้าไปแจ้งความ?!” สะใภ้ใหญ่เฉินร้องเสียงแหลม ชี้นิ้วมาทางเย่อวี๋หรานด้วยท่าทางไม่อยาก
