เพียงพริบตาเดียว ก็เห็นดาบเล่มนั้นฟาดฟันเข้ามาที่เขาพร้อมกับไอสังหารอันน่าหวาดเกรง อาวุโสเหยียนรีบดึงสติแล้วหลบการโจมตีของเขา ขณะเดียวก็สะบัดแขนเสื้อ กลิ่นอายพลังวิญญาณที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าขุมหนึ่งพุ่งออกจากแขนเสื้อ รุนแรงเกรี้ยวกราดดุจคมดาบรูปจันทร์เสี้ยว
“ชิ้ง!”
กระแสพลังวิญญาณฟาดฟันผ่านอากาศพุ่งไปทางกวนสีหลิ่น กวนสีหลิ่นยกดาบเล่มใหญ่ในมือขึ้นต้านรับ พลังดาบของเขาปะทะกับกระแสพลังขุมนั้นแล้วสลายหายไป ทั้งสองผลัดรับผลัดสู้ ดูเหมือนจะสูสีกัน ทว่า หลังจากสู้กันนานไป กลิ่นอายพลังวิญญาณของอาวุโสเหยียนถูกใช้ไปมาก ลมปราณของเขาเริ่มไม่มั่นคง ความเร็วในการโจมตีก็เริ่มช้าลงอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อสังเกตเห็น กวนสีหลิ่นแค่นเสียง เขาพุ่งเข้าไปอย่างดุดันราวกับราชสีห์วิ่งลงจากเขา ดาบใหญ่ในมือเงื้อฟันลงไป พร้อมกับเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราด
“ตาแก่ วันนี้ชีวิตของเจ้าต้องเป็นของข้า!”
เสียงสะเทือนแก้วหูแฝงไว้ด้วยพละกำลังดังก้อง อาวุโสเหยียนรู้สึกเพียงแก้วหูสั่นสะเทือน เลือดลมในร่างป่วนพล่าน เลือดตีขึ้นลำคอใกล้จะกระอักออกมา แต่เขากลับฝืนกลืนมันลงไป
เห็นกวนสีหลิ่นตวัดดาบใหญ่พุ่งมาทางเขา ในเสี้ยวนาทีที่ไม่อาจหลบพ้น เขาหยิบกระบี่ยาวออกมา ถ่ายเทกลิ่นอายพลังวิญญาณเข้าไปแล้วพุ่งเข้าไปปะทะ
“เกร๊ง! ซี๊ด!”
ดาบกระบี่กระทบกัน เสียงเหล็กกระแทกกันดังขึ้น การเสียดสีทำให้เกิดสะเก็ดไฟรวมถึงเสียงของกระแสพลังดังหึ่ง
