ใครเลยจะรู้ กลิ่นอายพลังวิญญาณปะทะกับกลิ่นอายพลังเร้นลับของอีกฝ่าย กระแสพลังสองขุมสะท้อนกลับ กลิ่นอายพลังวิญญาณของเขาถูกกลืนกิน กลิ่นอายพลังเร้นลับบีบคั้นเข้ามาใกล้ กระแทกร่างเขาให้ลอยออกไปไกล
“พลั่ก!”
“อั๊ก!”
กำปั้นลูกนั้นกระแทกลงที่กลางอกของเขาอย่างแรง ส่งเสียงดังพลั่ก กลิ่นอายพลังเร้นลับกระจายไปทั่วข้างในร่างกายของเขา พริบตานั้น ราวกับอวัยวะภายในทั้งหมดถูกกลิ่นอายพลังเร้นลับปกคลุม กระทั่งมีเสียงแตกหักดังขึ้น
“อึก! อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น เพียงหมัดเดียว ก็เจ็บไปถึงอวัยวะภายในของเขา ทำให้เขาไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีก เพียงหมัดเดียว ก็ทำลายวรยุทธ์ในแก่นพลังในของเขา ทำให้เขาได้แต่ร้องครวญอยู่บนพื้นราวกับคนพิการ ไม่อาจขัดขืนต่อต้าน
กวนสีหลิ่นสะบัดมือ แค่นเสียงหยัน “รัชทายาทชื่อสุ่ย ก็แค่นี้เอง”
เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปากยิ้ม “ก็แค่นี้เองจริงๆ”
ถูกดูแคลนต่อหน้าเช่นนี้ รัชทายาทชื่อสุ่ยอับอายและแค้นใจ ทว่าในใจกลับบังเกิดความหวาดกลัว เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนพวกนี้ อีกอย่าง หมัดเดียวก็ถูกทำลายวรยุทธ์แล้ว ดูท่าทางของพวกเขา ไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างนี้แน่
เขาที่ล้มอยู่บนพื้นลุกไม่ไหวที่คลานถอยหลัง ขบกรามแน่น กำป้ายหยกขอความช่วยเหลือที่เสด็จพ่อของเขาให้ไว้จนแตก ขอเพียงป้ายหยกแตก เสด็จพ่อของเขาก็จะรู้ เมื่อถึงตอนนั้น คนพวกนี้ไม่รอดแน่!
ทว่า เหล่าองครักษ์ลับที่หมดแรงล้มอยู่ด้านหนึ่ง กลับจ้องร่า
