ปล่อยมุ้งแล้วผงะถอยหลังไปสามก้าว
ทั้งสองราวกับมีคลื่นลมแรงซัดสาดในใจ ภาพแรกที่สะท้อนในครรลองสายตา ทำให้หัวใจเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยความไม่คาดคิด
คนที่เมื่อกลางวันยังดีๆ อยู่ พอมาตอนนี้ กลับมีสภาพเหมือนคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง นาทีที่เลิกมุ้งขึ้น สิ่งที่ทั้งสองเห็นคือผู้ดูแลซุนที่ขดตัวอยู่ตรงมุมเตียง เขาสวมเสื้อข้างในสีขาว แต่กลับเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เนื้อตัวราวกับหลุดลอกออกมา ร่วงอยู่บนเตียงชิ้นแล้วชิ้นเล่า มองดูน่าพรั่นพรึง
“หมอมาแล้ว หมอมาแล้วขอรับ!”
ทหารพาตัวหมอเข้ามา แล้วยังมีพวกนักเล่นแร่แปรธาตุในตลาดมืดตามมาด้วย เพราะได้ยินว่าทางนี้เกิดเรื่อง พวกเขาจึงตามมาดูด้วย
“เปิดมุ้งออก แล้วเชิญผู้ดูแลซุนออกมา” หมอคนนั้นสั่ง ได้กลิ่นคาวเลือดฉุนๆ ในนี้ จึงสั่งให้คนเปิดหน้าต่างกับประตู เพื่อระบายอากาศ
“ท่านหมอๆ ท่านต้องช่วยข้านะ ท่านต้องช่วยข้า!” ผู้ดูแลซุนพุ่งตัวออกมา คว้าตัวชายชราตรงหน้า “ท่านรีบดูเร็ว ดูว่าข้าเป็นอะไรไป? ข้าเป็นอะไร? ข้าจะตายหรือไม่? จะตายหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นผู้ดูแลซุนที่พุ่งตัวออกมาจากมุ้ง นอกจากผู้อาวุโสทั้งสองที่เห็นสภาพของเขาก่อนหน้านี้แล้ว คนอื่นล้วนตกตะลึง ผงะถอยหลังไปตามๆ กัน
แม้แต่หมอคนนั้นก็ตกใจหน้าซีดเพราะถูกมือที่โชกไปด้วยเลือดของผู้ดูแลซุนคว้าไว้ เขาตะโกนด้วยความกลัว “ทะ ทะ ท่านปล่อยมือแล้วนั่งก่อน ข้าจะดูให้”
“ท่านต้องช่วยข้า ต้องช่วยข้านะ หากไม่ช่วยข้าต้องตา
