ยแน่ ต้องอยู่เหมือนตายทั้งเป็นแน่” เขาพึมพำไม่หยุด ไม่รู้ว่าตกใจจนขาดสติหรืออย่างไร เนื้อหนังยังคงหลุดลอกอย่างต่อเนื่อง เลือดย้อมเสื้อข้างในจนแดงฉาน เขากลับเหมือนไม่รับรู้ ท่าทางเหมือนเสียสติไปแล้ว
นักเล่นแร่แปรธาตุสองคนและหมอในตลาดมืดที่อยู่ข้างหลังเห็นภาพนี้ก็อดขนลุกไม่ได้ มองเขาด้วยความกลัว ถามว่า “ปะ เป็นอย่างนี่ไปได้อย่างไร?”
“นางให้ข้าเกินยาแปลกๆ สีเขียวดำเม็ดหนึ่ง บอกว่า จะทำให้ข้าอยู่เหมือนตายทั้งเป็น…” ผู้ดูแลซุนพึมพำ แล้วอยู่ๆ ก็ร้องไห้
………………………………….
ตอนที่ 1702 ไม่รอด
“ข้าสำนึกผิดแล้ว…ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ…ฮือ…ข้าไม่กล้าแล้ว ข้าไม่กล้าแล้วจริงๆ…”
ผู้ดูแลซุนร้องไห้คร่ำครวญ ชายชราตรวจอาการเสร็จ ก็ส่ายหน้าอย่างหนักใจ “ผู้เฒ่าไร้ความสามารถ อย่างไรก็เชิญยอดฝีมือท่านอื่นเถิด!” สิ้นเสียง ก็หมุนตัวเดินจากไป
เห็นอย่างนั้น ผู้อาวุโสเหอกำชับ “คอยดูแลผู้ดูแลซุนไว้ให้ดี” จากนั้นก็จากไปพร้อมกับทุกคน ทิ้งผู้ดูแลซุนที่พึมพำกับตนเองไว้ข้างหลัง
มาถึงข้างนอก คนอื่นต่างตกใจกลัวเพราะภาพที่เห็น อดเดินเข้ามารายล้อมสองผู้อาวุโสไม่ได้ แล้วถามว่า “ผู้อาวุโสทั้งสองท่าน รู้หรือไม่ว่าผู้ดูแลซุนเป็นอะไรไป? เหตุใดอยู่ดีๆ ก็กลายเป็นเช่นนี้ไปได้? ได้ยินว่าคืนนี้ยังมีคนไปขโมยยาทิพย์ที่หอเก็บยาอีกด้วย?”
“เหอะ!” ผู้อาวุโสเหอแค่นเสียง ตอบว่า “เขาหาเรื่องใส่ตัวจนอยู่ไม่ได้เอง!”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนอดมองหน้า
