ากลัวขนาดนี้ เขาไม่มีทางเป็นศัตรูกับนางแน่…
“อืม ข้ามียาแปลกๆ ในมือไม่น้อย ถ้าอย่างไร ข้ามอบให้เจ้าเม็ดหนึ่งเป็นรางวัลดีหรือไม่?” เธอเผยยิ้มไม่ประสงค์ดี พลางพลิกข้อมือ ยาสีเขียวดำเม็ดหนึ่งก็ปรากฏกลางฝ่ามือ
มองดูยาสีเขียวดำแปลกประหลาดเม็ดนั้น เหงื่อบนหน้าผากของผู้ดูแลซุนไหลเป็นทาง เขาฝืนตัวอยากจะถอยหลัง แต่กลับถูกบีบคางไว้แน่น
“กินเถิด! ไม่ต้องเกรงใจ ยาเม็ดนี้ถือว่ามอบให้เจ้าเป็นของขวัญก็แล้วกัน” เธอยัดยาเม็ดนั้นใส่ปากเขา พลางบอกว่า “อ้อ ลืมบอกเจ้าไป ยาในหอเก็บยาพวกนั้นข้าเก็บมาแล้ว พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องรอข้ามาเอายาแล้วล่ะ ถือว่าหมดเรื่องยุ่งยากไปหนึ่งเรื่อง”
เธอปล่อยคางเขา แล้วถอยหลังสองสามก้าว หรี่ตาเล็กน้อย แล้วยิ้มชั่วร้าย “วางใจ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก ข้าจะเก็บเจ้าไว้ให้คนข้างบนไปลงโทษเจ้าเอง ส่วนเรื่องฤทธิ์ยา ข้าคิดว่าอีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้เอง”
สิ้นเสียง เงาร่างสีแดงโฉบไหวกระโดดออกจากหน้าต่าง ผ่านไปไม่นาน ก็หายไปในความมืดยามกลางคืน
ครั้นเธอจากไป แรงกดดันในห้องก็หายไปด้วย พลังที่บีบคั้นเขาไว้ก็หายไปเช่นกัน เพียงแต่ เมื่อนึกถึงยาที่เขากินลงไป หน้าก็ซีดอย่างไม่อาจควบคุม เขานอนหมดแรงอยู่บนเตียงแล้วตะโกนออกไปข้างนอก
“ข้างนอกมีใครอยู่บ้าง! เข้ามาเร็ว!”
เพียงแต่ ลานบ้านทางนี้ไม่มีใครเฝ้ายาม และคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ถูกเฟิ่งจิ่วจัดการไปแล้ว ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่มีใครได้ยิน กระทั่งเวลาผ่านไปประม
