าณหนึ่งก้านธูป
ทหารเฝ้ายามหอเก็บของที่ล้มอยู่บนพื้นถูกทหารลาดตระเวนพบเข้า ไฟถูกจุดอย่างรวดเร็ว แต่ละคนรีบแยกย้ายกันไปรายงานเจ้านายของตนเอง
บ้างก็วิ่งไปรายงานให้ผู้อาวุโสสองคนทราบ บ้างก็วิ่งไปรายงานผู้ดูแลซุน
“แย่แล้ว แย่แล้วขอรับท่านผู้อาวุโส เกิดเรื่องแล้ว!” ทหารนายหนึ่งเคาะประตูร้องเรียกด้วยความร้อนใจ
สองคนที่กำลังเดินหมากพูดคุยกันอยู่พลันชะงัก สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”
“มีคนบุกเข้าไปในหอเก็บยา แล้วขโมยยาส่วนมาในนั้นไปขอรับ” ทหารที่อยู่ข้างนอกรายงาน
ประตูห้องเปิดออก คนข้างในเดินออกมาหนึ่งคน “อ้อ? ถูกขโมยได้อย่างไร? ที่นั่นมีคนเฝ้ายามอยู่ตลอดมิใช่หรือ?”
“ขอรับ แต่ยาที่เพิ่งเข้ามาวันนี้หายไปหมดเลย ตอนนี้กำลังสั่งให้คนคำนวณว่าเสียหายไปเท่าใดแล้ว แล้วก็มีคนไปรายงานผู้ดูแลซุนต่างหากแล้วด้วยขอรับ” ทหารคนนั้นรายงาน
ได้ยินอย่างนั้น ผู้อาวุโสทั้งสองตกตะลึงสงสัย อดสบตากันไม่ได้ ทั้งสองลุกขึ้นแล้วพร้อมใจกันเดินออกมา พอเปิดประตู ก็เห็นทหารคนนั้นยืนอยู่ ผู้อาวุโสเหอถามว่า “รู้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือผู้ใด? ที่นี่มีทหารเฝ้ายามหอเก็บยาตั้งมากมาย จะไม่มีใครรู้ตัวเลยได้อย่างไร?”
………………………………….
