บทที่ 767 โมโหสุดระงับ
เฉินเสิ่นโมโห ตวาดว่า “เจ้านี่มากเรื่องจริง! ข้าก็บอกแล้วว่าข้าจำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้ เจ้ายังจะนับให้ได้ จะนับอย่างไร? นางคนสารเลว เจ้ารังเกียจว่าข้าแก่แล้ว อยากไล่ข้าไปให้พ้น ฉกชิงอำนาจไปจากข้า ขึ้นมาชูคอบนตำแหน่งข้าเสียเองใช่ไหม? ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่าข้ายังไม่ตาย…”
สะใภ้ใหญ่เฉินที่ถูกด่ารู้สึกว่าตนเองถูกปรักปรำ “ท่านแม่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเลยนะเจ้าคะ ข้าแค่อยากนับให้ชัดเจนว่าเป็นเงินเท่าไหร่ เงินนี้ก็เป็นเฉินต้าซานลูกชายท่านหามาได้ เขาลำบากมาขนาดไหน ท่านก็ใช่ว่าจะไม่รู้ ต้าซานเป็นเสาหลักของบ้าน ถ้าไม่มีเขา ทุกคนคงได้กินลมตะวันตกเฉียงเหนือกันหมดแล้ว…”
พูดไปพูดมาก็บอกว่าในบ้านนี้มีแต่ต้าซานที่หาเงินได้ คนอื่นล้วนต้องให้ต้าซานเลี้ยงดูทั้งนั้น
ขาดเพียงพูดออกมาตรง ๆ ว่าเฉินเสี่ยวซานเป็น ‘พวกไร้ประโยชน์’ เป็นพ่อคนแล้วแท้ ๆ แต่กลับยังต้องให้พี่ชายเลี้ยงดู
แม้นี่จะเป็นความจริง ทุกคนรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางพูดออกมาต่อหน้าเฉินหลิ่งและเฉินเสิ่น
สีหน้าของเฉินหลิ่งกับเฉินเสิ่นเปลี่ยนเป็นปั้นยาก
“ท่านจะพูดอะไรกันแน่? ให้พี่ข้าเลี้ยงดูอะไรกัน?” เฉินเสี่ยวซานพูดทั้งใบหน้าเขียวคล้ำ “พี่ข้าเลี้ยงดูข้าตอนไหน? ข้าเคยขอเงินจากที่บ้านโดยไม่ทำงานด้วยเรอะ? พี่สะใภ้ ท่านพูดจาล้ำเส้นเกินไปแล้ว…”
ผู้ชายคนไหนถูกผู้หญิงคนหนึ่งพูดถึงเช่นนี้ก็คงยากจะรักษ
