าความเยือกเย็นเอาไว้ได้
นับประสาอะไรกับเฉินเสี่ยวซานที่ใช่ว่าจะหาเงินไม่ได้ แต่เงินเหล่านั้นต้องเอาเข้ากองกลางของที่บ้านทั้งหมด เขาจึงไม่อยากลำบากขนาดนั้นก็เท่านั้นเอง
ถึงจะหามาได้ก็ไม่ใช่เงินของเขา แล้วจะต้องลำบากไปทำไม?
แต่ถ้าจะพูดว่าเขาหาเงินไม่ได้เลยก็ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่อย่างนั้นเงินส่วนตัวที่เขาแอบเก็บเอาไว้พวกนั้นมาจากไหนกันเล่า?
“เงินสองตำลึงที่ข้าเอากลับมาให้ที่บ้านตอนนั้นไม่ใช่เงินหรือไร?”
เขาถึงขั้นบอกจำนวนเงินและวันที่ได้อย่างชัดเจน เงินที่หากลับมาให้ที่บ้านเป็นจำนวนน้อยหน่อยก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะหาไม่ได้เลย
สะใภ้ใหญ่เฉินถูกตอกกลับจนพูดอะไรไม่ออก นางอยากอธิบายว่านางไม่ได้หมายความอย่างนั้น นางแค่อยากบอกว่าเฉินต้าซานทำงานหาเงินมาอย่างยากลำบาก เงินที่หายไปจะต้องนับให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นเขาก็คงต้องเหนื่อยเปล่าแล้ว
“เฮอะ!” เฉินเสี่ยวซานแค่นเสียง เขากล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านก็ต้องพูดให้ชัด ๆ จะได้ไม่ทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องเข้าใจผิดว่าข้าเป็นพวกเกาะคนอื่นกิน”
สะใภ้ใหญ่เฉินลอบบ่นในใจ ‘หาเงินกลับมาให้ที่บ้านได้แค่สองตำลึงยังมีหน้ามาพูดอีก? พี่เจ้าหาเงินกลับบ้านมาสิบตำลึงทุกเดือน เคยเห็นเขาโอ้อวดบ้างไหม?’
เงินสองตำลึงนั้นก็แค่พอซื้อเนื้อไม่กี่ครั้งเท่านั้นแหละ ไม่พอให้ซื้อข้าวสารอาหารแห้ง หรือจ่ายสินน้ำใจให้คนอื่นเลยด้วยซ้ำ
“เจ้ารู้ว่าต้าซานหาเงินมาไม่ง่าย ข้าที่เป็นแม่ยังจะไม่รู้เ
