เมืองนอน บ้านแตกสาแหรกขาด เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมา พ่อจะทำใจในเวลาสั้นๆ ได้อย่างไรเล่า? หากบอกว่าไม่อาลัย หากบอกว่าไม่ทุกข์ใจ นั่นคงเป็นเรื่องโกหก”
ซั่งกวนหวั่นหรงที่อยู่ข้างๆ ตบมือเขาเบาๆ “ท่านอย่าคิดมากไปเลย ที่ใดมีครอบครัวอยู่ที่นั่นจึงเรียกว่าบ้าน ยิ่งไปกว่านั้น ใช่ว่าพวกเราจะไม่กลับไปที่นั่นอีกเสียเมื่อใร ภายหน้าหากมีโอกาส พวกเราก็ยังกลับไปได้ไม่ใช่หรือ?”
“ข้ารู้” เฟิ่งเซียวพยักหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ภายหน้า ครอบครัวเราจะต้องได้กลับไปอีกครั้งแน่!”
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้เขา “ท่านพ่อ กินหน่อยเถิด!” พูดจบ ก็ฉีกเนื้ออีกชิ้นให้ท่านแม่ของเธอ “พวกท่านกินเสร็จก็พักผ่อนสักหน่อย พรุ่งนี้เดินทางต่ออีกหนึ่งวันก็ถึงแล้ว”
“ได้” ทั้งสองรับคำ พลางฉีกเนื้อย่างกิน
เฟิ่งจิ่วกับกวนสีหลิ่นกินเสร็จก็เดินตรวจตรารอบๆ กวนสีหลิ่นมองเฟิ่งจิ่วที่เดินอยู่ข้างกาย แล้วถามว่า “เสี่ยวจิ่ว เมื่อถึงหุบเขาแห่งนั้นแล้วเจ้าจะเก็บตัวฝึกวิชาก่อนหรือ?”
“อื้ม ข้าตั้งใจจะทะลวงขั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินแล้ว เมื่อใดที่พลังมั่นคงแล้วค่อยออกไป”
เธอตอบ พลางทอดมองออกไปไกลๆ “ท่านพี่ ท่านไม่รู้หรอก ข้าหวังมาตลอดว่าจะปกป้องคนในครอบครัว แต่พอเกิดเรื่องกับพวกท่านปู่ แล้วก็เกิดเรื่องกับเสี่ยวเฟิ่งเย่กับหยางหยาง ข้าถึงเพิ่งตระหนักได้ ว่าไม่ว่าข้าจะมีพลังแข็งแกร่งเพียงใด
