ตอนที่ 1681 พูดไม่ได้ / ตอนที่ 1682 เสือร้ายโจมตี
ตอนที่ 1681 พูดไม่ได้
“ท่านรอเดี๋ยว” จ้าวหยาย่อกายลง หยิบถุงฟ้าดินที่ซ่อนไว้ในรองเท้าออกมา จากนั้นก็เอาเหล็กเส้นออกมาจากในนั้น เข้าไปแหย่รูกุญแจอยู่ครู่หนึ่ง ก็เปิดกลอนประตูออกแล้ว เขารีบดึงมือเสี่ยวเฟิ่งเย่หนีไปทางประตูหลังทันที
“กินยาแก้พิษเสีย” จ้าวหยางยื่นยาแก้พิษให้เขา หลังจากเข้ามาในลานบ้านที่ไม่มีใครอยู่ ทั้งสองก็นั่งหอบหายอยู่ตรงมุมกำแพง
“หยางหยาง เจ้ามีของพวกนี้ได้อย่างไร?” เสี่ยวเฟิ่งเย่กะพริบตาปริบๆ แล้วถาม
“องค์หญิงมอบให้ข้าเอาไว้ป้องกันตัวขอรับ ข้าเก็บไว้กับตัวตลอด” เขาบอก พลางครุ่นคิด พักหายใจครู่หนึ่ง ก็บอกว่า “พวกเราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ คนพวกนั้นใกล้จะรู้แล้วว่าเราหนีมา บางทีอาจกำลังตามหาเราอยู่ในเมือง พวกเราไปกันเถิด!”
“ไปไหนเล่า? กลับวังหรือ?” เสี่ยวเฟิ่งเย่ถาม
“ออกจากประตูเมืองก่อนแล้วค่อยว่ากัน” เขาจูงมือเสี่ยวเฟิ่งเย่เดินออกไปนอกเมือง ตั้งใจจะไปจากเมืองนี้ แล้วค่อยสืบข่าวไปตามทาง
“หยางหยาง เจ้าใช้เหล็กเส้นเปิดกลอนประตูได้อย่างไร?” เสี่ยวเฟิ่งเย่ถามด้วยความฉงนฉงาย เขาค้นพบว่าสิ่งที่หยางหยางทำได้เขาล้วนทำไม่ได้
“ข้าเคยเรียนสะเดาะกลอน ไม่ได้ใช้เพียงเหล็กเส้น ใช้แท่งพู่กันก็สะเดาะได้” จ้าวหยางตอบ พลางระแวดระวังคนบนท้องถนน ครั้นเห็นว่ามีชายสามสี่คนกำลังตามหาคนอยู่บนถนน ก็อดเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไม่ได้
“เร็วเข้า! พวกเขา
