เฟิ่งเย่ให้ตื่น
“ตื่นเร็วเข้าๆ พวกเราต้องรีบ…” ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็นิ่งค้างไปทันที
เห็นเพียงในจุดที่อยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสามจั้ง เสือร้ายตัวหนึ่งกำลังซุ่มอยู่ตรงนั้นแยกเขี้ยวแหลมคม จ้องพวกเขาอย่างน้ำลายไหล เห็นพวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นมมัน เสือร้ายคำรามเสียงต่ำ ร่างกายท่อนหน้าหมอบต่ำ ขาหลังยกสูง จากนั้นก็กระโจนเข้ามาหาพวกเขาทันที
“โฮก!”
“หยางหยาง อะไร…อ๊าก!” เสี่ยวเฟิ่งเย่ที่เพิ่งตื่นพึมพำโดยที่ยังไม่ทันลืมตา ก็รู้สึกว่าถูกจ้าวหยางผลักกระเด็น กลิ้งเข้าไปในพุ่มหญ้า ตัวกระแทกจนรู้สึกเจ็บ อดไม่ได้ที่จะโอดครวญ
“เจ็บ หยางหยาง ทำไมเจ้า…” เขาตกตะลึง ได้แต่นั่งนิ่งเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งงัน
เห็นเพียงอีกด้านหนึ่ง หยางหยางที่ผลักเขาออกถูกเสือร้ายที่กระโจนเข้ามาใช้กรงเล็บแหลมคมข่วนจนเสื้อตรงหน้าอกฉีกขาด กรงเล็บแหลมคมนั่นข่วนหน้าอกเขาจนบาดเจ็บ ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไว้หลายเส้น
“รีบขึ้นต้นไม้เร็ว!” จ้าวหยางตะโกน กลัวว่าเสือร้ายจะหันไปโจมตีเสี่ยวเฟิ่งเย่ จึงทำได้เพียงโบกมือแล้วตะโกนใส่เจ้าเสือร้าย “ทางนี้! ข้าอยู่ทางนี้!”
เสี่ยวเฟิ่งเย่ได้สติกลับมาทันที เห็นเสือร้ายตัวนั้นคำรามแล้ววิ่งพุ่งไปทางหยางหยาง เขาตกใจรีบขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณยกตัวลอยขึ้นกลางอากาศ ยืนกอดต้นไม้แน่น แล้วตะโกนใส่หยางหยางที่อยู่ข้างล่าง “รีบขึ้นมาเร็ว! หยางหยางรีบขึ้นมา!”
เพียงแต่ แม้จ้าวหยางจะกระโดดขึ้นไปหล
