รค์ต้องรู้แน่ว่าลูกสาวของเขาไม่อยู่แล้ว จึงได้ส่งเสี่ยวจิ่วมาอยู่กับพวกเขา ให้นางเป็นตัวแทนชิงเกอ คอยทดแทนบุญคุณอยู่ข้างกายพวกเขา ให้นางมาแทนที่ลูกสาวของพวกเขา กลายเป็นลูกสาวของพวกเขา
เฟิ่งจิ่วกับซั่งกวนหวั่นหรงมองหน้ากัน ลอบกังวลใจ เพราะเฟิ่งเซียวเอาแต่นั่งเหม่ออยู่ตรงนั้น มองเฟิ่งจิ่วแล้วน้ำตาไหลเงียบๆ ความเจ็บปวดเช่นนั้น ทำให้หัวใจของพวกเธอหนักอึ้ง
“ท่านพ่อ? ท่านเป็นอะไรเจ้าคะ ไม่สบายตรงไหนหรือ?” เฟิ่งจิ่วถามเสียงเบา ในแววตา ในน้ำเสียง ล้วนสะท้อนแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด
“สามีข้า? ท่านเป็นอะไรไป”
ซั่งกวนหวั่นหรงเองก็ถามด้วยความเป็นห่วง นางเข้าไปกุมมือเขา แล้วเขย่าเขาเบาๆ เพื่อดึงสติของเขากลับมา “สามีข้า? ท่านเป็นอะไรไป? ท่านพูดสิ! อย่าทำให้ข้าตกใจ” นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดจู่ๆ เขาก็เป็นเช่นนี้?
………………………………….
ตอนที่ 1672 เป็นคนของตระกูลเฟิ่งตลอดไป
เฟิ่งเซียวสงบสติอารมณ์ มองลูกสาวที่อยู่ตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา พลันดึงเธอเข้ามากอดแล้วพูดเสียงสะอื้นว่า “เสี่ยวจิ่ว ขอโทษนะ พ่อไม่ดีเอง ขอโทษนะ ชิงเกอ พ่อขอโทษนะลูก ขอโทษ…”
เขาพึมพำซ้ำไปซ้ำมา เขากำลังขอโทษเฟิ่งจิ่ว เพราะเขาหวั่นไหวไปชั่วขณะ ความสงสัยเพียงชั่ววูบที่ไม่ควรมีนั่น เธอทำเพื่อพวกเขามากมายขนาดนี้ เธอทุ่มเทความจริงใจมากมายขนาดนั้น แต่เขา กลับสงสัยเธอขึ้นมาชั่ววูบหนึ่ง กระทั่งเกิดความหวั่นชั่วขณะ
เขาขอโทษเธอ แล้วก็ขอโทษชิง
