เกอลูกสาวของเขาด้วย เพราะจนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งมารู้ว่าลูกสาวของเขาตายไปนานแล้ว เขาปล่อยให้นางจากไปอย่างโดดเดี่ยว เป็นเพราะเขาที่เป็นพ่อไม่ได้ปกป้องนางให้ดี ทำให้นางต้องมาตายทั้งที่ยังเด็กอย่างนี้
เพราะพ่ออย่างเขาไม่ได้ทำหน้าที่ให้ดี ไม่ได้ปกป้องนางให้ดี ล้วนเป็นความผิดเขา เป็นความผิดเขา…
เฟิ่งจิ่วชะงัก รู้สึกสงสัยระคนเป็นห่วง ท่านพ่อเป็นอะไรกันแน่? เขาเคยบอกว่าลูกผู้ชายเลือดไหลน้ำตาไม่ไหล ชายชาตรีอกสามศอกเช่นเขา ไม่เคยร้องไห้ง่ายๆ เหตุใดตอนนี้ถึงได้ร้องไห้อย่างเจ็บปวดและโทษตนเองเช่นนี้?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่เจ้าคะ? ท่านบอกข้า ข้าจะคิดหาทางแก้” เธอบอกเสียงเบา พลางตบหลังเขาเบาๆ
ซั่งกวนหวั่นหรงที่อยู่ข้างๆ ก็อึ้งงัน เห็นเฟิ่งเซียวร้องไห้อย่างเจ็บปวดถึงเพียงนั้น นางก็อดขอบตาร้อนผ่าวไม่ได้ ในใจร้อนรน ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ไม่เช่นนั้นเขาจะร้องไห้ถึงขนาดนี้หรือ?
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฟิ่งเซียวถึงสงบลง อารมณ์ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ เขาเช็ดน้ำตาแล้วส่ายหน้า “ข้าคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่เอง ไม่มีอะไร พวกเจ้าไม่ต้องห่วง”
เขาตัดสินใจแล้ว เรื่องนี้เขาจะไม่บอกใครทั้งนั้น เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! มีเขาเสียใจกับการจากไปของชิงเกอคนเดียวก็พอแล้ว ไม่ต้องให้หวั่นหรงรู้เรื่องจะดีกว่า
เห็นเขาไม่พูด เฟิ่งจิ่วเองก็ไม่ซักไซ้ เพียงบอกว่า “ท่านพ่อ ยาใกล้เย็นแล้ว ดื่มก่อนเถิดเจ้าค่ะ!”
“ได้” เขาสง
