าเห็นว่าเด็กสองคนนี้ไม่มีกลิ่นอายพลังวิญญาณจึงได้บังเกิดความคิดชั่วร้าย คิดว่าเป็นเพียงลูกของชาวบ้านธรรมดา ใครจะรู้ว่าเด็กผู้ชายเจ็ดแปดขวบคนนี้กลับมีกลิ่นอายพลังวิญญาณท่วมกายเช่นนี้ นี่ทำให้เขาอดตกใจกลัวและลังเลไม่ได้
เด็กอายุน้อยขนาดนี้ก็เริ่มฝึกบำเพ็ญตนแล้ว ต้องไม่ใช่ลูกชาวบ้านธรรมดาแน่ๆ! หนำซ้ำลูกชาวบ้านธรรมดาก็มีผู้ฝึกบำเพ็ญตนน้อยมาก แม้เขาไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ แต่ก็ยังแยกออกว่าใครเป็นผู้ฝึกพลังเร้นลับ ใครเป็นผู้ฝึกพลังวิญญาณ กลิ่นอายบนเด็กผู้ชายคนนี้เป็นกลิ่นอายพลังวิญญาณชัดๆ!
ยิ่งเห็นไอสังหารพวยพุ่งออกมาจากตัวเขา สายตาเยือกเย็นดุจสัตว์ร้ายคู่นั้นจับจ้องมาที่เขา ทำให้เขาอดขนลุกไปทั้งตัวไม่ได้
“ยะ อย่าเพิ่งใจร้อน ข้าแค่ล้อพวกเจ้าเล่นเท่านั้นเอง…เอื้อก!”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเพียงเงาร่างตรงหน้าโฉบกระโดดขึ้นกลางอากาศ นัยน์ตาหดเล็ก รู้สึกถึงความเจ็บปวดยามคมมีดเฉือนผ่านลำคอ ยกมือขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ พยายามกำราบปีศาจน้อยตนนั้น
เสี่ยวเฟิ่งเย่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง มองดูหยางหยางพุ่งตัวออกไป แต่กลับไม่อาจปลิดชีพคนผู้นั้นในดาบเดียว กลับถูกคนชั่วคนนั้นจับมือไว้ได้ ขณะกำลังร้อนใจ ก็เห็นหยางหยางกอดขาผู้ชายคนนั้นแล้วล้มเขาลงกับพื้น จากนั้นก็กระโดดขึ้นคร่อม กระชับมีดสั้นในมือแล้วแทงลงไปที่ลำคอของผู้ชายคนนั้นเต็มแรง
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ชั่วพริบตา เลือดสีแดงสำทะลักออกมาราวกับน้ำพุ ย้อมพื้น
