จนแดงไปทั้งแถบ คนผู้นั้นชักกระตุกอยู่บนพื้น กระทั่งแน่นิ่งและสิ้นลมไป
เจ้าหยางจับมีดสั้นไว้แน่น มือน้อยๆ สั่นเทา สีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย เขาขบกลีบปากพยายามควบคุมสติ มองดูชายที่นอนแน่นิ่งไม่ขยับคนนั้น เขาเข้าไปตรวจสอบลมหายใจอย่างไม่วางใจ หลังจากมั่นใจว่าเขาตายแล้ว จึงรีบเก็บมีดสั้นแล้วอุ้มเสี่ยวเฟิ่งเย่ที่กำลังตะลึงงันไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคน แต่ก่อนแม้จะเคยฝึกมา แต่ก็เป็นเพียงการฝึกเท่านั้น ไม่เคยฆ่าคนจริงๆ เขานึกว่าการฆ่าคนจะง่ายมาก แต่ที่แท้ การฆ่าคนกลับน่ากลัวมาก
………………………………….
ตอนที่ 1660 เสียแรงที่เป็นลูกท่านพ่อ
แต่ว่า เขาไม่อาจแสดงออกมาได้ เขาไม่อาจหวาดกลัวและขี้ขลาด เพราะเขาต้องปกป้องนายท่านของเขา ปกป้องเขาจนกว่าจะเจอองค์หญิง
เสี่ยวเฟิ่งเย่ได้สติกลับคืนมาจากภวังค์ตกตะลึง เขารู้สึกได้ว่าตัวของหยางหยางที่อุ้มเขาอยู่กำลังสั่นเทา จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปตบหัวของหยางหยางเบาๆ เป็นการปลอบใจ เหมือนที่ท่านพ่อของเขาทำกับท่านแม่ของเขา ก่อนจะเปล่งเสียงพูดอ้อแอ้
“หยางหยาง ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรแล้ว มีเย่เอ๋อร์อยู่กับเจ้านี่แล้วอย่างไร!”
ได้ยินอย่างนั้น เจ้าหยางอบอุ่นหัวใจ ค่อยๆ ใจเย็นลง “ข้าไม่กลัวขอรับ”
เขากลัวไม่ได้ หากเขากลัว นายท่านจะทำอย่างไร? นายท่านยังเด็กกว่าเขา ยังเป็นเด็กที่เนื้อตัวนุ่มนิ่มอยู่เลย เขาต้องปกป้องนายท่าน เขารับปากไว้หลายคนว่าจะปกป้องเขา
