บทที่ 764 ขโมยเงินหรือกรรโชกทรัพย์
“เจ้าพวกขี้ขโมย คืนเงินมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เฉินต้าซานชี้ท่อนไม้ใส่หน้าอกจูชี
ส่วนเหตุผลที่เลือกจูชีไม่เลือกเย่อวี๋หรานกลับเรียบง่ายยิ่งนัก…ในคัมภีร์ของสำนักขงจื่อ (หลี่จี้ ซางฝู จื่อเซี่ยจ้วน) กล่าวเอาไว้ว่า (สตรี) เมื่อยังไม่ออกเรือนเชื่อฟังบิดา ออกเรือนแล้วเชื่อฟังสามี สิ้นสามีเชื่อฟังบุตรชาย
ในสายตาของคนนอก เย่อวี๋หรานเป็นหญิงแก่ที่มีลูกชายแล้วก็ย่อมจะต้องเชื่อฟังลูกชาย
จูชีมีสีหน้างุนงง “อะไรนะ?!”
“อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลย!” เฉินต้าซานกล่าวอย่างดุร้าย “ขโมยเงินข้าไปแล้วก็ส่งคืนมา ไม่อย่างนั้นข้าจะถลกหนังซิ่วไฉอย่างเจ้าซะ ทำให้เจ้าไม่อาจสอบรับราชการได้อีกตลอดชีวิต”
เฉินเสี่ยวซานพูดเสริมมาจากข้าง ๆ “ได้ยินแล้วใช่ไหม เจ้าส่งเงินออกมาเสียดี ๆ”
สะใภ้ใหญ่เฉินและสะใภ้รองเฉินตามหลังมา
เย่อวี๋หรานหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย
ฝ่ายตรงข้ามคือหนุ่มฉกรรจ์แรงเยอะ ทั้งยังมีพวกมาก ฝ่ายพวกนางกลับมีแค่นางกับจูชี หนึ่งเฒ่าหนึ่งเด็ก หากใช้กำลังย่อมไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่าย
ใช้กำลังไม่ได้ก็ต้องเอาสติปัญญาเข้าสู้
แต่อีกฝ่ายบุกมาด้วยท่าทางดุดัน ไม่คล้ายว่าจะมาถกกันด้วยเหตุผล แต่เหมือนมาเอาเรื่องมากกว่า
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องคุมสถานการณ์เอาไว้ให้ได้ จากนั้นค่อยถามว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่
“ช้าก่อน”
เย่อวี๋หรานกลัวว่าเจ้าหนุ่มแซ่เฉินผู้นี้จะทำร้ายจูชีจึงก้าวออกมา “เฉินต้าซาน เฉินเสี่ยวซ
