าน พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร? มีเรื่องอะไรก็มาพูดกับข้า ครอบครัวนี้ข้าเป็นคนตัดสินใจ พวกเจ้าไปพูดกับเจ้าเจ็ดก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
แล้วหันกลับมาตำหนิจูชีว่า “ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนี้ ยังไม่รีบไปหาเก้าอี้ยกน้ำชามาอีก?”
“อ้อ!”
แม้จะถูกคนตระกูลเฉินทำให้ตกใจ แต่ความหวาดกลัวมารดาที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกทำให้จูชีเคลื่อนไหวไปโดยไม่ต้องคิด
ทว่าความเคลื่อนไหวนั้นไม่ค่อยน่าดูนัก แลดูแข็งทื่ออยู่บ้าง
“ท่านแม่ เก้าอี้ไม่พอขอรับ”
“ไม่พอก็เอาม้านั่งมา”
……
ยกแรก เย่อวี๋หรานปะทะเฉินต้าซานกับเฉินเสี่ยวซาน เย่อวี๋หรานชนะ
มีคำกล่าวว่า ‘สภาวะรุนแรง ให้สลายสภาวะเสียก่อน แล้วก็จะคลี่คลายไปเอง’ เมื่อเย่อวี๋หรานขัดจังหวะอารมณ์ฮึกเหิมของเฉินต้าซานกับเฉินเสี่ยวซาน บรรยากาศจึงไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนตอนแรกอีก
ไม่ใช่ว่าพวกเขาอยากลดความฮึกเหิมลงเอง แต่เป็นเพราะบรรยากาศถูกทำลายไปแล้ว อยากจะสร้างขึ้นมาใหม่กลับกลายเป็นเรื่องยาก
“จูต้าเหนียง ท่านจะทำอะไร?” เฉินต้าซานพูดเสียงกร้าว “พวกข้ามาทวงเงิน ไม่ได้มาดื่มน้ำชา!”
“ข้าได้ยินแล้ว” เย่อวี๋หรานพูด “แต่ถึงจะมาทวงเงิน แค่ดื่มชาจอกเดียวก็คงได้กระมัง? หรือว่ามีคนกินปูนร้อนท้อง ไม่กล้าดื่มชาของข้า?”
นางกล่าวพลางสบตาเฉินต้าซาน
“ผู้ใดกินปูนร้อนท้อง? โจรคือพวกเจ้าชัด ๆ ยังจะกล้าพูดอีกนะ?” เฉินต้าซานรู้สึกเหนือความคาดหมาย
“ทำไมข้าจะไม่กล้าพูด? เป็นพวกเจ้าที่พกอาวุธบุกเข้ามาโวยวายโดย
