า พวกเขาไม่รอดแล้ว
ครั้นมาถึงเส้นทางลับของวังหลวง ซู่ซีพาเด็กสองคนเข้าไป ที่นั่นเป็นห้องลับใต้ดินที่อยู่ใต้บ่อน้ำอีกที ที่นี่มีค่ายกลและเขตอาคมถูกร่ายไว้ แม้จะเป็นคนที่มีพลังแข็งแกร่งอีกเพียงใดก็ไม่อาจใช้ดวงจิตหยั่งรู้ถึงตัวตนของพวกเขาได้ เดิมทีที่นี่เป็นสถานที่ปลอดภัยที่มีไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉินเท่านั้น นึกไม่ถึงว่า…
ซู่ซีมองเจ้าหยาง ถามว่า “หยางหยาง ข้ามอบเย่เอ๋อร์ให้เจ้าดูแล เจ้ารับปากข้าได้หรือไม่ ว่าจะปกป้องเขาให้ดี?”
“ข้าจะปกป้องนายท่านด้วยชีวิตขอรับ” เจ้าหยางพูดอย่างหนักแน่น เขารู้ว่าตระกูลยากเลี่ยงเคราะห์กรรมครั้งนี้ เกรงว่าจะมีโอกาสรอดน้อยแล้ว แล้วก็เพราะเหตุผลนี้ พ่อของเขาจึงสั่งเสียเขาไว้ พวกเขาต้องไปช่วยจักรพรรดิหลวง แม้ว่าการไปครั้งนี้อาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั่น แต่พวกเขาก็ต้องไปช่วย
พวกเขากำชับเขา ว่าเขาต้องปกป้องนายน้อย เขาจำไว้แล้ว! เขาจำได้อยู่แล้ว เขาฝึกฝนมาตลอด เขาจะต้องปกป้องนายน้อยให้ได้
“หยางหยางเป็นเด็กดีจริงๆ” ซู่ซีขอบตาแดงผ่าว น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
คนพวกนั้นมาอย่างกะทันหัน ห้อมล้อมราชวังไว้ทุกด้าน ทำให้คนข้างในไม่อาจหนีออกไป องครักษ์วังหลวง องครักษ์ลับ หรือแม้กระทั่งองครักษ์ประจำตระกูลเฟิ่ง ล้วนทุ่มกำลังจนหมด แต่คนพวกนั้นแข็งแกร่งเกินไป คนในวังไม่อาจต้านทานได้
เห็นคนรู้จักถูกฆ่าตายไปทีละคนๆ หัวใจของนางเจ็บปวดยากรับไหว แต่กลับทำอะไรไม่ได้
นางรู
