้ แม้พวกเขาต้องแลกด้วยชีวิต แม้พวกเขารู้ตนเองไม่อาจช่วยพวกนางได้ แต่พวกเขาก็จะยืนขวางอยู่ข้างหน้าพวกนาง ปกป้องพวกนางจากอันตราย ปกป้องพวกนางจากคมกระบี่
“ท่านแม่ ท่านจะไปไหน? ท่านจะไม่อยู่กับเย่เอ๋อร์หรือขอรับ? ท่านแม่ เย่เอ๋อร์กลัว เย่เอ๋อร์กลัวเหลือเกิน…” เด็กน้อยร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้อีกต่อไป มือเล็กๆ กำชายเสื้อของแม่เขาไม่ยอมปล่อย โผกอดในอ้อมกอดของนาง
“เย่เอ๋อร์เป็นเด็กดีนะ เย่เอ๋อร์ต้องเชื่อฟัง แม่ไม่อยู่ข้างกายเจ้า เจ้าจะต้องเชื่อฟังหยางหยาง อย่าเอาแต่ใจ” นางน้ำตาไหล ปลอบใจเด็กน้อยในอ้อมกอด “เจ้าจงจำไว้ ต้องตามหาเฟิ่งจิ่วกับพวกพี่ใหญ่ของเจ้าให้เจอ แม้พ่อกับแม่จะไม่อยู่แล้ว พวกเขาก็จะดูแลเจ้าแทนพ่อกับแม่อย่างดี”
“ไม่เอาๆ เย่เอ๋อร์ต้องการแค่ท่านพ่อกับท่านแม่เท่านั้น ต้องการแค่ท่านพ่อแบท่านแม่ ฮือๆๆ…”
เด็กน้อยร้องไห้ด้วยความแตกตื่น เขาหวาดกลัว กลัวว่าแม่ของเขาจะเหมือนกับท่านพ่อ บอกว่าจะออกไปดูประเดี๋ยวก็กลับมา เขากลัวว่าท่านพ่อกับท่านแม่จะเลือดไหล เขากลัวว่าพวกเขาจะล้มตายอยู่บนพื้นเหมือนกับคนอื่นๆ
เขาไม่อยากอยู่คนเดียว เขาไม่อยากเหลือตัวคนเดียว
ทว่า เขาที่กำลังร้องไห้ด้วยความปวดใจจู่ๆ ก็ถูกซู่ซียกมือตีต้นคอจนหมดสติ ซู่ซีกอดลูกชายที่หมดสติไปแล้ว พลางหันไปบอกกับหยางหยางว่า “หยางหยาง จงจำไว้ ต้องตามหาพวกเฟิ่งจิ่วกับเฟิ่งเซียวให้เจอ ห้องลับแห่งนี้ยังมีทางออกอีกทางหนึ่ง อีกเดี
