็คือหญิงสาวในชุดกระโปรงสีเรียบคนหนึ่ง เพียงแต่ใบหน้าค่อนข้างซีดเล็กน้อย
“หยางหยาง เหตุใดวันนี้เจ้าจึงพาเสี่ยวเฟิ่งเย่มาที่นี่เล่า?”
“เอ๊ะ? ทำไมจู่ๆ ก็ปรากฏตัวได้เล่า?” เสี่ยวเฟิ่งเย่มองหญิงสาวที่เดินเข้ามาใกล้อย่างฉงนฉงาย “ท่านเป็นใคร? แต่ก่อนข้าไม่เคยเห็นท่านเลย”
“นางเป็นแม่ของข้า ท่านแม่ของข้าเป็นคนขององค์หญิง พวกเขามาเยี่ยมข้า” เจ้าหยางบอก แหงนหน้ามองแม่ของเขา “ท่านแม่ วรยุทธ์ของท่านยอดเยี่ยมขึ้นอีกแล้วหรือขอรับ?”
ตั้งแต่พวกเขาได้ฝึกวรยุทธ์ นอกจากกลางวันจะปรากฏตัวใต้แสงอาทิตย์ได้แล้ว พลังก็ยังเพิ่มขึ้นไม่น้อยอีกด้วย อีกทั้งพวกเขายังสามารถควบคุมลมหายใจของตนเองได้อย่างดีมาก ไม่ต้องกังวลว่าการสูญเสียพลังหยินจะทำให้ส่งผลต่อร่างกายของพวกเขาอีก
“องค์หญิง?” เด็กน้อยเอียงคอ แล้วถามด้วยความสงสัย “คือหลานสาวที่โตกว่าข้า แต่กลับต้องเรียกข้าว่าท่านอาน้อยคนนั้นน่ะหรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น ก็มีเงาร่างอีกหนึ่งเงาเดินออกมาจากในที่มืด นั่นคือพ่อของเจ้าหยาง เห็นเพียงเขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม กล่าวว่า “ถูกต้องแล้ว ก็คือนาง นางชื่อเฟิ่งจิ่ว เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก”
เด็กน้อยครุ่นคิด กลีบปากเล็กๆ พึมพำเสียงเบา พูดอย่างเศร้าๆ ว่า “แต่ว่าข้าไม่รู้จักนาง ข้าจำไม่ได้แล้วว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร”
………………………………….
